Ívar Erik!

2007-04-01T03:23:00.000+04:00

Talandi um tilviljanir. Í massífu leiðakasti mínu hékk ég á wikipedia og leitaði eftir einhverju merkilegu sem gerðist hafði 11. júlí, t.a.m. fæðingardögum stjórstjarna eða dauða en fann fátt merkilegt. Næst langaði mig til að lesa hvað wikipedia hefði að segja um bókina To Kill A Mockingbird....og....release-dateið var 11. júlí!!#"_!I#")!(#)Ö821

Frábært. Yndislegt. Stórkostlegt.

Belja.

I have nothing to declare....at all

2007-01-17T20:15:00.000+04:00

Hvernig er ekki hægt að elska eitthvað eins og þetta?

Hver trítlar þarna niður tröppurnar með tuskurnar sínar um kroppinn
þegar kem ég inn úr kuldanum kalinn á hjarta og loppinn
ég tek andköf og ég leggst á fætur fjóra það er fátt annað að gera ungrú Þóra

en ertu nokkuð verulegt vandamál með varnirnar þínar svona mjúkar
og lokkana þína sem liðast og línurnar þínar alveg sjúkar
það er lúxus að fá að líta dýrð svo stóra já lífið er þess virði öfgafagra Þóra

og ertu nokkuð mannskætt meindýr og munnurinn sæti troðinn út
af vonsku og varkskap nei í vöngunum er gamli góði roðinn
og kannski það sé í þessu einhver glóra eftir allt saman heldurðu það ekki bara Þóra

en langar þig nokkuð að lesa heima er ekki langtum betra að tala í síma
eða eigum við kannski að fara í upptöku saman og þeir geggjaða tíma
þú veist að fyrst og síðast eru börnin allt til blóra qen böggar það þig nokkuð mín kæra Þóra?

mín er meyjan væna mittisgrönn og nett
björt með brúna lokka beinvaxin og létt
en hvort á ég að gefa þér alsælu eða nokkra bjóra
eða eitthvað enn annað og betra djásnið mitt Þóra

og dísirnar sem dagana príða dilla sér með heví barma
það verður sólmyrkvi ef þær sjást í bænum það setur á þær líka sjarma
en þegar þú birtist þá fölnar öll sú flóra það finnst enginn sem kemst í námunda við þig Þóra

selurinn hefur mannsaugu og í mýrinni er þessi tjörn
það munar um það að eiga einhvers staðar í alheiminum séns
því ég er grafinn niður í botninn eftir tryllta törn
þá tosar hún mig upp með augunum sínum ungfrú Þóra

það er rapp og það er reif og það er rosalegt æði í
hinum og þessum húsum en það er hardkor á þessu svæði
hún er kannski gleymd og glötuð trúlega hún Nóra
en það bara gerir ekki rassgat því þú ert til staðar Þóra

ertu kýr eða ertu köttur kitlar þig svoldið í skrokkinn
ertu gefin fyrir grimmd ég ætla að geyma af þér hjartalokkinn
bæði máttu bíta mig og klóra og ég bið um meira og meira Þóra

maðurinn er með hundstungu og það er hús vestur í bæ
ég hef á þér nákvæmar og náttlangar gætur
því það býr þessi skvísa sem skæ sendir mig high
hún er svo skelfilega fögur að ég bíð þess aldrei bætur

þeir segja að ef maður vísi burt voninni þá veitist manni allt
en ég ætla ekki að reyna að vera án þín því mér yrði bara svo kalt
ég veit þú fyrirgefur mér alla mína sjúku óra
og þú útleggur þá á bestu vegu Þóra

ég var svo langt leiddur ég lagðist fyrir og dó
við sukkum ofan í iður jarðar báðir við Edgar Alan Poe
ég var værukær en nú vil ég ekki slóra
ég ætla að vitja þín í mýrinni mín eigin Þóra

þessu var öllu löngu lokið veistu leiðidin drápu hreint
það var auðnin allt í kringum mig það var endrinn ljóst og leitt
en þó að væri ekki nema þinna augna ætla ég að tóra
í þúsund ár og svo förum við í bíó Þóra

Trouble With Deams

2006-12-28T06:04:00.000+04:00

Í leiðakasti mínu í dag rakst ég á myndina The Third Man eftir Carol Reed þegar ég leiddi augum yfir lista yfir 250 bestu kvikmyndir allra tíma samkvæmt notendum kvikmyndabiblíunnar. Rann þá upp fyrir mér að mig hafði, af einhverjum ótútskýranlegum og út úr því furðulegum ástæðum, dreymt nóttina áður að ég hafði horft á hana. Heilt atriði sem mig hafði dreymt spilaðist fyrir mér í heilanum og ég man greinilega eftir öllum andlitinum, atburðarásinni, film-noir stílnum og meira að segja tónlistinni. Það sem er kannski skrítnast við þetta allt saman er það að ég hef aldrei séð umtalaða mynd. Ég vil spyrja að tvennu:

-Ætti ég að hafa áhyggjur af heilastarfsemi minni?

-Af hverju dreymir mig ekki eitthvað merkilegra en mynd sem ég hef ekki séð?

Ain't Hard To Tell

2006-12-26T06:25:00.000+04:00

Igby Goes Down er ein af þeim myndum sem hefur þau áhrif á mig að ég veit ekki almennilega hvað mér finnst um hana eftir fyrsta áhorf. Ég er samt ekki að tala um hvort mér finnist hún góð eða léleg - ég veit að mér finnst hún góð - meira svona, góð eða frábær, góð eða stórkostleg eða góð eða ein af bestu myndum í heimi. Aðalástæðan fyrir því er, held ég, sú að ég tengi aðeins of mikið við einhvern karakter í myndinni að einhverju leyti, og eyði einhverra hluta vegna alltof miklum tíma í að hugsa um einhverja ákveðna hluti sem ég aðalkarakterinn eigum sameiginlegt. Þarf nauðsynlega á öðru áhorfi á halda sem fyrst. Það er ekki eins og ég hafi ekki tímann, er meiraðsegja búinn að glápa þrisvar sinnum á Elf á síðustu tveimur dögum.

Þegar ég lendi í þeirri aðstöðu að setja fram á mína skoðun á einhverju eins og upphafi veraldar eða mannkys góma ég sjálfan mig undantekningalaust í þeirri aðstöðu að hafa nákvæmlega ekki neitt að segja. Hugsa að ég sé einfaldlega alltof sjálfhverfur til að nenna að velta fyrir mér upprunna allra eða jafnvel alls.

Ef þið upplifið þessa færslu sem þvælu skil ég ykkur vel, bara eitthvað þvaður sem hefur troðið sér inn fyrir á meðan hugsanir mínar hringsólast nánast algjörlega það sama.

...In a 60´s cover band

2006-12-23T00:18:00.000+04:00

Þrátt fyrir að þykja mjög mikið til hljómsveitarinnar Mountain Goats koma, gat ég ekki annað en fagnað því með sjálfum mér, fyrir svona þremur vikum, að vera ekki einn þeirra sem næðu að tengja og þar af leiðandi fíla nýjustu plötu þeirra, Get Lonely. Nú eru breyttir tímar.

Hálskirtlatökur eru ógeð og hugsunin við að þurfa að eyða jólunum og eitthvað frameftir í því ástandi sem ég er í núna er enn ógeðslegri. Eyddi nóttinni í að vera með magapínu út af óþoli fyrir lyfjum sem eiga að flýta fyrir ferlinu og vaknaði því á 25 mínútna fresti til að skíta. Ógeðheitin tinduðu þegar ég sat ég klósettinu og fór að finna fyrir flökuleika ofan á hitt, og hóf að æla blóði í baðið. Bjargið mér.

Wiplash Girchild In The Dark

2006-12-15T03:17:00.000+04:00

Þótt ég hlakki örlítið til að sjá þessa mynd, The Factory Girl, er ég skíthræddur við hana, og það af nokkrum ástæðum. Fyrir hið fyrsta gæti hún orðið, og verður mjög líklega, skítléleg, en það er mér í raun slétt sama um. Lúmskt vona ég að hún verði svo blaut ræpa að fólk á eftir að forðast hana eins og fólk forðast...já...blauta ræpu. Aðalástæða þess að ég voni að gæði hennar verði takmörkuð er að ég vil líklegast síst allra hluta í heiminum að Andy Warhol & The Velvet Underground & Nico & Candy Babe & allt heila verksmiðjupakkið verði að tískubólgu. Væri ekki ógnvekjandi ef besta band í heimi yrði gjörsamlega eyðilagt á svipaðan hátt og Johnny Cash var nauðgað með gaddavír í kringum frumsýninguna á Walk The Line? Ég forðast tilhugsunina....hvernig yrði líf mitt? Ekki furða að Lou Herra Reed hafi í töffaraskap sínum kallað alla sem komu nálægt myndinni hórur fyrir einhverju síðan. Heyrirðu það, Sienna Miller? Hóra. (Mér finnst Sienna Miller ágætisgella...ekki misskilja....en hóra er hún, víst Lou segir svo.)

Og hverjir eru einhverjir skitnir Weezer meðlimir að þykjast ætla að geta kóverað Heroin almennilega? Síðasta góða plata Weezer var Pinkerton. Eini maðurinn sem hefur kóverað Heroin vel er augljóslega Billy Idol, en hann tók upp á því að bæta línum úr Gloria þeirra Patti Smith og Van Morrison inn í lagið og gera það merkilega hallærislega elektrónískt og þuldi svo að sjálfsögðu yfir það guðdómleg orðin hans Lou Reed með sinni yndislegu maskjúlar röddu -og já- bætti við það þremur epískum mínútum.

Hayden Christiansen sem Bob Dylan? Fyrirgefið á meðan ég hlæ mig til dauða. Nógu illa fór hann nú með að vera einhver aumur geimgaur með geislasverð. (Sorrí Star Wars fanatics...ég skal ekki móðga Black Helmet Man aftur). Samkvæmt einhverju sem ég las af netinu gerðist Bob Dylan svo töff að kalla Hayden Christiansen einhverju mjög hræðilegu og niðrandi fyrir að reyna að leika sig. Sömuleiðis bannaði hann aðstandendum myndarinnar að nota nafnið sitt í myndinni og hótaði að kæra ef svo yrði gert, enda er karakterinn hans Hayden ekki kallaður Bob Dylan í framleiðsluferlinu, að minnsta kosti, heldur Bobby Quinn. Já, Bobby Quinn. Haha! Er líka smeykur með Guy Pearce sem Andy Warhol, en ég trúi ekki öðru en að hann klúðri þessu að minnsta kosti ekki á neinn fatalískan hátt. Guy Pearce er nebbla dáldið góður leikari.

Hér svo trailerinn af þessu öllu saman. Lítur út fyrir að vera eins mainstrímserað og hægt er. Á þetta ekki að vera smá innsýn í Andy Warhol verskiðjuna? Dröggý kynskiptinga, allsnakta pronografíska listmamenn, svolítið sturðala kynvillinga og ofurartfartplebba á sjöunda áratugnum í New York, vakandi allan sólahringnum með hjálp eiturefna skapandi mistilgerðlega og framúrstefnulega list? Af hverju er þetta ekki að minnsta kosti smá skerí, svolítið heillandi, hættulegt eða spennandi. Í The Doors gekk Oliver Stone svo langt að pretty much spila The Doors sem Backstreet Boys miðað við Velvets. Af trailernum að dæma er þessi heimur eins og Disneyland.

Show me some meat and you'll have my time

2006-12-12T20:13:00.000+04:00

Hlýt að langmestu leyti að vera að upplifa leiðinlegasta desember þessara sautján sem ég hef fengið að njóta. Ég hef tæplega komist út úr húsi, nema þá upp á spítala, og eytt restinni af mánuðnum í að vera hundveikur og sveittur og myglaður inni hjá mér, annaðhvort við að gera ekki neitt eða læra en oftast bæði. Til viðbótar hef ég verð óhæfur þess að setja ofan í mig mat þar sem hálskirtillinn minn hægri hefur verið það stór að hann þekur út leiðina sem maturinn þarf að fara ofan í maga. Ástandið hefur gert það að verkum að ég þarf að taka þrjú sjúkrapróf og klárast prófatíðin þ.a.l. tveimur dögum seinna en átti að gera. Þótt það hafi aldrei stefnt í nein afrek í einkunnum á staðfestinardegi verða einkunnirnar bókað enn lægri en þær hefðu orðið. Heilsan hefur þó skánað til muna og verð ég ferskur í nokkurra daga sælu og skemmtun eftir síðasta prófið mitt eða allt þar til ég fer í hálskirtlatöku þann 20. desember. Taka þá við 7-14 dagar, líklegast svona 16, miðað við lukku mína, í enn frekari rekkjuhangs og fæðuleysi. Og guð minn góður, þvílík tímasetning á þessu öllu saman...það er sko hlutir sem mig langar svo miklu, miklu meira til að vera að standa í.

Bíóhúsin hafa ekki séð mig í rúmar þrjár vikur. Það verður að teljast mjög óeðlilegt ástand. Hlýt að fá símtal frá einhverju þeirra innan nokkurra daga. Annars verð ég sár. Hringið bara fyrir þann 20. því þá verð ég óhæfur um mannleg samskipti. Bókstaflega.

A Good Woman is a Werewolf

2006-12-02T00:16:00.000+04:00

A Good Woman is a Werewolf

2006-12-02T00:14:00.000+04:00

Ég álása þér ekki fyrir að drepa mig því ég á það skilið. Er hvort eð er ekkert nema klaki bíðandi eftir að hann bráðni og fljóti ofan í holræsið og blandist sorpefnum og verði að einhverju öðru. Hugsanlega einhvers konar sorpmixtúru. Þá verður lífið fyrst almennilegt, finn loksins mína líka. Nei. Hættu nú alveg.

Já. Þegar ég er farinn að signa mig inn á blogger og hripa niður eitthvað sem ég myndi ósmeykur senda í heimskeppni í heimsku og hálfvitaskap hlýtur að vera prófatíð. Að minnsta kosti nálægt prófatíð. Ég á óopnaðan Doritospoka og bíð eftir félagsskap og mér leiðist biðin. Bíð enn eftir því að hætta að vera veikur þar sem það ástand staldar enn við síðan á föstudaginn fyrir viku og neitar að hlaupa á brott. Loks þegar það hleypur svo þarf ég hlaupa í stærðfræðipróf og í framhaldi af því dönskupróf og svo spænsku og svo framvegis. Svo kemur helgi sem ég nýti í að læra fyrir íslenskupróf og enskupróf. Svo verður glatt á gjalla. Glatt á gjalla. Jú...það er víst til. Eyddi deginum í stærðfræði og hlustun jólaplatna. Low & Bright Eyes & shit. Held ég sé kominn í jólaskap óvenju snemma. Hentugt því ég þarf að taka jólin sjálf út fyrr þar sem ég fer í hálskirtlatöku þann 20. og verð rúmliggjandi yfir hátíðirnar. Jájá. Áðan skrifaði ég um bitran fylliraft. "Sat í fimmtán mínútna eða tveggja sígarettna fjarlægð frá heimili mínu og dró smátt og smátt í mig þá sjöttu og tók fyrsta sopann af rammsterku vodka. Í kvöld ætlaði ég að fleygja mér í náttúrunnar rúm og verða drukkinn með engum nema sjálfum mér af frátöldum einstaka fuglum sem myndu blístra næturblús eins og drukknir negrar í svartnætti á fjórða áratugnum. Ég gat ekki beðið eftir að himininn yrði nætursvartur því helvítis fegurðin í rauðljómanum minnti allt of sterkt á varnirnar hennar Lenu. Setti sígarettupakkann því í vasann og tók stóran sopa af vodkanu til að halda á mér hita. Lagðist niður og lokaði augunum og ákvað að ég skyldi sofa burt þennan rúma hálftíma sem ætti eftir að líða til myrkurs." Mér finnast bitrir fylliraftar skemmtilegir.

Does it look like I give a damn?

2006-11-18T06:16:00.000+04:00

Casino Royale var, eins og vitað var fyrir, mjög hot. Daniel Craig er steyttur hnefi og kann að leika Bond alveg eins vel og hinn öldukenndi Martin Campell kann að leikstýra honum. Væri það ekki fyrir Vin Dieselíska vöðvamassann sem Craig ber utan á sér hefði hann getað komist mjög nærri Connery en situr í sömu hillu og Pierce Brosman þarna rétt fyrir neðan. Sit samt alltaf jafn sár eftir Bondgláp að myndirnar skuli ekki hreyfa jafnræskilega við mér og fyrir einhverjum 6-8 árum þegar ég hélt Bondmaraþon í hvert skipti sem ég lá heima með flensu. Þrátt fyrir æskuminningarnar gekk ég út gay as a fag og skemmdi yfirdrifið töff lokaatriðið ekki fyrir.

Kvikmyndir virðast vera það eina sem gengur á í hausnum á mér þessa dagana sem ég er reiðubúinn til að deila með restinni af heiminum...býst svosem ekki við því að það taki einhverjum breytingum á næstunni a.m.k...

A Carrot Is as Close as a Rabb

2006-11-17T21:02:00.000+04:00

Ákvað í gær að losa mig undan stöðugu áreiti Arnórs sem lýsast með óþægilegum árásum og öskrum þess efnis að Mickey Rourke væri í raun töffari og glápti því á Angel Heart eftir Alan Parker þar sem Rourke spilar einmitt aðalrulluna. Endaði á því að hálfviðurkenna fyrir honum að Mickey Rourke væri eftir allt saman nokkuð töff en það sem koma mest á óvart voru leiktilburðir hans sem voru - já - heavy. Náði hann árangri sem fæstir gætu sjálfsagt afrekað og drap algjörlega niður í Robert De Niro þegar þeir deildu skjánum yfir sígarettum og eggjum. Alan Parker virkaði einnig lofandi og skammast ég mín fyrir að hafa ekki séð klassíkera eftir hann á borð við Midnight Express og Mississippi Burning þótt Evita hafi verið framúrskarandi drepleiðinleg og asnaleg en á móti var Fame feit eins og allir vita.

Kem hugsanlega til með að brjótast út úr bloggskelinni og drita á takkana með minna millibili svona fram að og eftir próf þegar að blogga verður allt í einu skemmtilegasti hlutur í heimi. Svo stay tuned.

You keep hangin' around me but I'm not so glad you found me...

2006-11-01T02:13:00.001+04:00

Opið bréf til Bólna ehf:

Þótt ykkur þyki voða vænt um mig og finnst ég vera svona ómótstæðilega fallegur og kjörinn staður til að skapa nýlendu á er ég ekki beint sama sinnis og bið ykkur því vinsamlegast að finna ykkur nýja heima. Ég hata ykkur af öllu hjarta og vona að þið hverfið af yfirborði jarðar, eða að minnsta kosti mínu.

Kveðja, Ívar.

2006-11-01T02:13:00.000+04:00

-_O

Tilraunastarfsemi

2006-10-23T03:53:00.000+04:00

Testicle 1, 2, 3

Regular Pretériti Indefinido

2006-10-17T22:07:00.000+04:00

Mig hungrar í mat. Kannski ég fari til Arnórs og borði æðibita og remikex. Jafnvel beyglu líka með hvítlauksrjómaosti og svo Sun Lolly í eftirmat. Líka smá Mentos í seinni eftirmat og Pepsi Max yfir sjónvarpinu. Spila svo Red Faction í óhóflega langan tíma. Nei. Hann er að vinna.

Hamingja og Gleði

2006-10-12T04:12:00.000+04:00

Ójá. Ég var að komast að því að Andrew Bird deilir með mér afmælisdegi. Feginn að gefa nefnt einhvern annan en Lil' Kim hvað það varðar.

Random thougts

2006-10-10T18:42:00.000+04:00

Er það eðlilegt að mér líði eins og mesta hræsnara, nú þegar ég vinn að íslenskuritgerð sem fjallar um mína skoðun á Káranhjúkahneykslinu öllu saman, eftir að hafa látið það að mestu leyti kyrrt liggja að velta því fyrir mér áður? Ég hálfskammast mín fyrir að vera jafn latur og ég er í raun við að setja mig inn í málefni líðandi stundar. Ég er óviss um af hverju mér er sama um allt og alla...ætli ég sé á krónísku heróinskoti?

Because when the smack begins to flow
I really don't care anymore
About all the Jim-Jim's in this town
And all the politicians makin' crazy sounds
And everybody puttin' everybody else down
And all the dead bodies piled up in mounds.

Upp á síkastið hef ég gómað sjálfan mig í þeirri aðstöðu að finnast það ekki þess virði að sitja og læra í lengri tíma til þess eins að fá háa tölu skrifaða á eitthvað blað. Er það barnaleg hugsun?

-----
Arnór er vaknaður. Einu sinni enn. Klöppum fyrir því.

Low Heaven

2006-10-06T16:38:00.000+04:00

Ætli ég leyfi þessu bloggi ekki að anda aðeins lengur. Að minnsta kosti á meðan ég geri það almennilega. Miðað við hugarástandið væri að vísu ekki svo langt frá réttu að draga þá ályktun að ég andaði ekki...heilinn minn er tómt hvítt herbergi. Allavega, ef einhver vill mæla mig með hipsterstiku hvað varðar tónlist þá er sá og hinum sama bent á að slæma sér á nýja fína last.fm-ið mitt sem að er að finna hér. Já, ég kalla akkántinn minn Elite Coolness....og ekki einu sinni hugsa um að hugsa að gera grín að því. En getur einhver svarað mér því hvernig þessu forriti tekst að sjá líkindi með ÖLLU og Arcade Fire. Sama hvað ég spila er Arcade Fire í similiar artists. Það fer í taugarnar á mér.

Já, bíó er alltaf gott topik. Örstuttar, grunnar og nær algjörlega innihaldslausar umfjallanir um myndir sem ég sá Iceland Film Festival. Ég geymi RIFF þar til einhvern tíma seinna...því hún er ekki búin:

Paris, je taime-

Paris, Je Taime er sameiginlegt verkefni fjölda leikstjóra sem unnu hver sína stuttmynd með þemanu ást í París og hrærðu saman í form heillrar kvikmyndar. Útkoman var furðugóð og náði myndin að fljóta vel þrátt fyrir tíð kaflaskipti. Lítið var um lágpunkta, mætti þá helst nefna klippistofuhlutann sem var pína voru langflestir partarnir voru virkilega góðir. Útkoman var bara mjög þægileg og falleg mynd sem rann ljúflega í gegn.

Down in the Valley-

Down In The Valley er geðveik mynd, svo geðveik að ég verð að telja hana mína uppáhaldsmynd af nýliðnu múvífestinu. Mér fannst bara eins og myndin væri sniðin fyrir mig, og er það af nokkrum ástæðum, a) því Edward Norton er í henni og er hann minn uppáhalds "ungi" leikari, b) því mér fannst myndin vera einhvers konar óður til Taxi Driver annars vegar og vestra ala Sergio Leone hins vegar, sem er hvort tveggja eitthvað sem ég elska, c) því það er voða hamingjusamt og ástfangið ungt par í henni....sem er eitthvað sem ég er óþarflega mikill sökker fyrir, d) góðri tónlist og fallegri myndatöku (rólutakan maður!) er blandað saman á afar áhrifaríkan hátt. Ég gæti svosem haldið upptalningunni áfram eitthvað frameftir vetrarfrí en nem bara staðar hér. Já...þessi mynd er bara frábær. Svo var David Morse líka góður. Heitir hann það ekki annars?

Tsotsi-

Tsotsi er myndin sem vann óskarsverðlaun í fyrra fyrir bestu erlendu mynd ársins 2005. Ég get ekki dæmt um hvort hún hafi átt þau verðlaun skilin þar sem ég hef ekki séð neina af þeim tilnefndu en mér fannst þessi mynd....ég veit ekki alveg...jú, góð, og vel það, en án þess að ná að láta mig gjörsamlega gapa af hrifningu á tjaldið. Gæti verið að það haf bitnað á henni að mér varð hugsað til City Of God þegar ég horfði á hana en mér finnst sú mynd töluvert betri. Svo var ég líka örlítið annars hugar á myndinni, sem er aldrei gott, og ég veit ekki hvort það hafi verið myndinni að kenna eða sjálfum mér. Ég held ég verði bara að segja pass, ég veit í raun ekki almennilega hvað mér finnst um myndina.

Winter Passing-

Winter Passing er mynd sem hafði alla burði til að heilla mig í tætlur. Hún er lítil og lágstemmd indíræma um fáránelega sætu stelpu( Zooey Deschanel, systirin í Almost Famous) sem býr í New York í algjörri tilvistarkreppu og sálarflækjum. Pabbi hennar er keðjureykjandi alkarithöfundur leikinn af Richard Harris og fjallar sagan að mestu leyti um sætu stelpuna og samband hennar við föður sinn. Myndina skorti einfaldlega að skapa algjörar tilfinningar, eins og til dæmis Down In The Valley gerði svo vel, eina atriðið sem hreyfði við mér var á kattaratriðið á höfninni, sem er skítt, því eins og ég sagði áður, hafði þessi mynd mjög góðan grunn á að geta orðið frábært - en vantaði einfaldlega neista til þess. Will Ferrel leikur svo aukahlutverk sem átti ekki að vera nærri jafn fyndið og helvítis hálfheiluðu Grafarvogsbúarnir á sömu sýningu og ég héldu.

Volver-

Volver er frábrugðin öðrum myndum sem ég hef séð eftir Pedro Almodóvar( sem er að vísu syndsamlega fáar) að því leyti hún tekur sig ekki eins alvarlega. Myndin er á krossgötum þess að geta flokkast sem gaman-, mysteríu-, drama- eða eitthvað annað og endaði í raun sem samtvinningur þess alls. Einnig fannst mér hún svolítið Hitchcockísk á köflum, eins og reyndar aðrar myndir eftir hann, sem stafar m.a. af dásamlegri litanotkun. Penélope Cruz er sætari barmstærri en nokkru sinni áður og hikar Almodóvar ekki við að benda á það augljósa í þeim efnum með mistilgangslausum lofttökum af henni að vaska upp eða ganga upp stiga. Myndum er bara virkilega flott og hafði mikið afþreyingargildi sem kom mér töluvert á óvart.

Tiger and the Snow-

Roberto Beligni er bara dæmi um heillandi mann, og þessi mynd er mjög góð, en aðalega einstaklega falleg. Sem er gott.

Three Burials of Melquiades Estrada-

Tommy Lee Jones er náttúrulega, eins og allir vita, toppmaður, og gat ekki annað verið en að hann skilaði frá sér toppleikstjóradebjúti, sem og hann gerði. Sagan er virkilega áhugaverð og karakterarnir framúrskarandi góðir allir saman.

Factotum-

Factotum er spes mynd. Aðalega á þann hátt að hún hefur nákvæmlega ekkert að segja, skilur ekki skít eftir sig, er ofurhæg og ekkert sérstaklega fyndin eða skemmtileg, en heldur ekki leiðinleg. Matt Dillon er asnalegur gaur og leikur í þessari mynd gaur sem drekkur og reykir voða mikið. Þessi mynd bara er.

Renaissance-

Þetta er fáránlegt dæmi. Ef það væru ekki til neinar út úr heiminum áhrifagjarnar og heimskar hipstertíkur væri ekkert verið að sýna þessa mynd í bíó. Hún hefur ekki neitt fram að færa...hún er til dæmis ótrúlega leiðinleg, ótrúlega pirrandi í útlit, með ótrúlega asnalega og óáhugaverða karaktera, framúrskarandi ótrúlega léleg samtöl og ótrúlega grunna og hálfvitalega sögu. Drasl.

Angel-a-

Ef ég yrði spurður um álit mitt á Luc Besson vissi ég ekki hvernig ég ætti að svara. Eitt er víst, hann er maðurinn á bakvið eina þeirra mynda sem ég elska hvað mest í heiminum, Léon, en til viðbótar við hana hefur hann skitið svo ótrúlega miklu ógeði í gegnum tíðina að það lyktar um hálfan heiminn. Í Angel-a gerir hann heiðarlega tilraun til að búa til góða mynd, voða hipsterous og trendí, svarthvít og myndar París á mjög kúl hátt, en myndin er því miður leiðinleg....

-----

Jæja, ég er farinn að vera töff. Ókei? Ég nenni ekki að fara yfir þetta, geri það kannski einhvern tíma seinna.

Eitt. Ef einhver veit með hverjum þetta textabrot er og heitir ekki Albert er sá og hinn sami alveg frekar töff.

The revolution wasn't bad
We hit the streets with all we had
A tape recording with the sound
Of the Velvet Underground

Kiss You Off

2006-09-18T03:36:00.000+04:00

Nýja Scissor Sisters er bumpin!

Legg til að einhver haldi heljarinnar Scissor Sisters-danspartí næstu helgi.

2006-09-12T01:35:00.000+04:00

ókei. sér einhver þetta? bloggið mitt er bömmer. ómægod.

Í dalnum þar sem ég opnaði augun...

2006-08-21T02:59:00.000+04:00

Blogg er 2005 and so am I.

Mikið líkar mér atvinnuleysið svo geimískt mikið að ég hef ekki gefið mér tíma í blogg. Ekki það að ég hafi verið eitthvað upptekinn, ákvað bara að nota tímann í eitthvað mun mikilvægara, eins og að sofa til 4 og glápa á sjónvarpið.Bandaríkjaförin er komin of langt í móðótta fortíð svo ég muni almennilega eftir henni, það breytir því þó ekki, að ég reyni að babbla aðeins um hana, það er ekki eins og einhver viti hvort babblið sé satt eða ósatt.

Það er reyndar eitt sem allir vita að sé steinsteipuþykkur sannleikur: Ameríkanar eru margir svo flóðhestafeitir að það tekur mann tæpa heila viku að stýra sér af því að glápa og gretta sig á hverja einustu manneskju í þrefaldri kjörþyngd sem gengur framhjá. Einhvers staðar heyrði ég að Íslendingar væru næstir á eftir Bandaríkjamönnum sem sitja étandi hamborgara í efsta sæti fitulistans, og ef svo er, þá er að minnsta kosti nokkuð ljóst að það sé nokkuð feitt bil þarna á milli misspikfeitra sæta; þeir eru svo feitir að það er orðið að fastri hefð að sérbúa flestallar buxur þeim möguleika að þær stækki með manneskjunni sem kaupir þær! Það er samt kannski ekki nema von, því það eru skyndibitastaðir á að minnsta kosti 30 feta fresti, og skyndibitastaðaauglýsingar í sjónvarpinu á 30 sekúndna festi. Hefði ég dvalið þarna mikið lengur hefði heilaþvotturinn sjálfsagt virkað og ég myndi gera það að vana að kaupa mér börger í morgunverð, sem ég reyndar gerði nokkrum sinnum þarna. Ég vil samt ekki að fólk haldi ég sé einhver antískyndibitasnobbhaus, þvert á móti finnst mér double quarter pounder with cheese máltíð algjör unun, en þetta var bara yfirdrifið.

*nördaskapur byrjar*

Það var planað að eyða sem mestum peningum úti, og það tókst alveg hæfilega vel, þrátt fyrir ákveðin vandræði í byrjun. Vandamálið lýsti sér einfaldlega þannig að ég var ekki viss um hvað ég ætti að fá mér í skiptum fyrir peningina, það eina sem ég hafði á hreinu var það að ég ætlaði að taka mig á í útópískum nördaskap og kaupa mér voða mikið af voða góðum DVD myndum. Það tókst alveg, en þegar ég var kominn í rúmar þrjátíu fannst mér það svosem nægja, en varðandi eyðsluna sem slíka, var hún ekki nægilega góð og ákvað ég þessvegna að bæta ofan á aumt geisladiskasafn mitt. Útkoman varð þessi:

-Antony And The Johnsons - I'm A Bird Now
-Bad Brains - Bad Brains
-Bob Dylan - Blonde On Blonde
-The Clash - The Clash
-The Clash - London Calling
-Elliott Smith - either/or
-John Cale - Paris 1919
-John Cale - Fear
-Joy Division - Closer
-MC5 - Kick Out The Jams
-Morphine - A Cure For Pain
-My Bloody Valentine - Loveless
-Nas - Illmatic
-New York Dolls - New York Dolls
-Nico - Desertshore
-Patti Smith - Horses
-Pere Ubu - The Modern Dance
-Ramones - Their Toughest Hits
-Sonic Youth - Daydream Nation
-Tim Buckley - Happy Sad
-Tim Buckley - Good Bye And Hello
-The Velvet Underground - White Light/White Heat
-The Velvet Underground - Live 1969 - Vol 1
-The Velvet Underground - Live 1969 - Vol 2

Gæti ekki verið sáttari, sé ekki eftir einum einasta titli, líður miklu betur með þetta í kringum mig heldur en peninga á bankabók sem ég eyði svo að lokum í mat. Ég keypti nokkra titlana blint en varð ánægður með þá alla, Tim Buckley þarf ég samt að hlusta aðeins betur á, hef ekki gefið plötunum hans tveimur nægilega góðan tíma. Eftir kaupin fékk ég hálfgerða staðfestingu á því að London Calling og Blonde On Blonde eru meðal minna uppáhaldsplatna, Blonde on Blonde aðeins ofar en sú fyrrnefnda. Annaðhvort hefur mér tekist að telja sjálfum mér trú um eða hreinlega heyrt það allt í einu, eftir að hafa hlustað á plöturnar sem eigin, að Closer og Loveless séu báðar geðsjúkar. John Cale sólóplöturnar eru góðar báðar, sérstaklega Fear, og Velvets live plöturnar ollu ekki nokkrum vonbrigðum. Brói keypti sér svo svipað marga titla, og frekar góða meira að segja, t.d. Wilco, Arcade Fire, Eels, Decemberists, Strokes og fleira í þeim dúr. Á menningarnæturdegi í gær fjárfesti ég svo í nokkrum geisladiskum til viðbótar í afsláttargeðveikinni í 12 tónum:

Lou Reed - Berlin
Magnetic Fields - Get Lost
Matt Sweeney & Bonnie Prince Billy - Superwolf
My Bloody Valentine - Isn't Anything
Nick Cave - The Boatman's Call
Wilco - Kicking Television

Er sömuleiðis yfir mig ánægður með þær allar, enda var ég handviss um gæði þeirra allra löngu fyrir gærdaginn, fyrir utan Isn't Anything, sem ég þarf að finna mér stund fyrir. Ég var ekki síður ánægður með DVD kaupin. Það tók reyndar svolítinn tíma í að róa mig niður, titlarnir sem ég leitaði eftir voru sjaldnast til, og ég fékk ekkert alltof mikinn tíma í DVD búðahangs. Þær keypti ég aðallega í gegnum Amazon-pöntun og í búð sem heitir Borders, og er, by the way, svalasta búð í heimi. Ég kom allavega heim með eftirfarandi:

(Ég nenni ekki að raða þessu í stafrósröð)

-The Breakfast Club - High School Reunion Edition
-Before Sunset
-Before Sunrise
-Man On The Moon
-Dazed And Confused
-Almost Famous
-Cool Hand Luke
-The Royal Tenenbaums - Criterion Edition
-Rushmore - Criterion Edition
-Blues Brothers - 25th anniversary edition
-The Manchurian Candidate
-American Psycho - Uncut Version
-Spirited Away
-K-Pax
-Princess Mononoke
-The Woody Allen Collection (Annie Hall, Bananas, Manhattan, Sleepers, Stardust Memories, Everything You Always...., Interiors, Love and Death)
-Martin Scoserse Collection (Boxcar Bertha, New York New York, The Last Waltz, Raging Bull - SE)
-81/2 - Criterion Edition
- Ikiru - Criterion Edition
-The Fearless Vampire Killers or Pardon Me, Your Teeth Are In My Neck
-Tae Guk Gi: The Brotherhood Of War
- Raising Arizona
-City Of The Lost Children

Mér finnst reyndar eins og sé að gleyma einni eða tveimur. Allar Criterion útgáfurnar voru langþráðar og mínar fyrstu af þeirri gerð, kostuðu 40$ hver af frátalinni The Royal Tenenbaums, sem einhverra hluta vegna var á 12$ í Borders. Er í skýjunm með Richard Linklater myndirnar, þ.e. Before Sunset, Before Sunrise og Dazed and Confused, og jafnvel ánægðari með söfnin tvö, Woody og Marty. K-Pax, Man On The Moon og American Psycho fékk ég allar gefins á 4$ stykkið, og er það náttúrlega eitt fyndnasta og skemmtilegasta djók sem ég hef nokkurn tíma séð eða heyrt. Ég horfði á Breakfast Club í fyrsta sinn úti og er það einhver óvæntasta mynd sem ég hef séð, algjör pleasant surprise, rosalega, rosalega, rosalega góð mynd! Átti von á fínni skemmtun, en vá. Allavega, voða glaður með þetta alltsaman bara...

*Nördaskapur endar að mestu leyti*

Ferðin sem slík var annars góð. Í San Francisco fór ég í tívolí, labbaði dóp- og hippagöturnar Haight & Asbury þar sem ég keypti VU & Nico á vinyl en týndi svo, hitti hreinræktaða Bandaríkjamenn í Kínahverfinu og marga Asíubúa í miðbænum, fór í siglingu undir Golden Gate og í kringum Alcatraz fangelsið og hafði það bara voða næs með fjölskyldunni og frændfólki. Eftir nokkra daga í Frisco var haldið í keyrslumaraþon til Bellingham, Washington State. Á leiðinni tókst mér og systkinunum ásamt frænku minni og pabba sem hlustaði, að slátra fyrstu O.C. seríunni. Í Bellingham gistum við hjá frændfjölskyldu og gerðum hitt og þetta, heimsóttum Vancouver, Canada þar sem við vorum m.a. heiðruð með nærveru Pierce Brosman fyrrverandi Bondara(og næstbesta James Bond, ef út í það er farið) og fórum á Sjóketti. Við fórum til Seattle þarsem ég keypti mikil föt fyrir reyndar ekki svo mikla peninga í frekar töff búð sem heitir Urban Outfitters, þar klifraði ég líka upp í Space Needle bygginguna frægu og framkvæmdi týpíska túristagjörninga.

Nóg af Bandaríkjunum maður. Þau skipta engu máli miðað við það að ég er orðinn söngvari í tveimur hljómsveitum sem eiga það sameiginlegt að heita fáránlega heimskulegum nöfnum: When We Wun We Run For Freedom sem samanstendur af mér og Alberti og The Punks sem er brjálað pönkband sem ég, Gummi, Arnór, Albert, Eysteinn, Skúli, Halldór og Einar erum í. Þetta verður geðveikt. Ég segi eins og einhver: Prepare to be charmed.

And our ashes will fly...

2006-07-20T03:20:00.000+04:00

Á morgun verð ég í flugvél fljúgandi einhvers staðar ofan við sjóinn á leið til júsa. Verð þar í þrjár vikur svo ég á jafnvel eftir að sakna einhverra hérna. Veit samt vel að ég mun ekki sakna eftirfarandi: vinnunnar....og já....það er í raun ekkert fleira sem er það afleitt hérna, nema þá djöfuls slátrið. Og sauðféð. Og hundarnir! Ég mun reyndar ekki heldur sakna Hauks því ég á eftir að borga honum tæpar þrjú þúsund krónur síðan fyrir nokkrum mánuðum. Arnóri fannst heldur engin sérstök ástæða til að hitta mig áður en ég færi út svo ég ætla bara ekkert að sakna hans heldur. Skítt með Arnór.

(p.s. ég vona innilega að ég lendi ekki í flugslysi svo ég hafi ekki kvatt Arnór svona! Svo Arnór....þetta var djók)

Pass

2006-07-10T03:25:00.000+04:00

Ég er ekki enn búinn að ná mér eftir þennan leik. Er að reyna að komast að niðurstöðu varðandi hvort árás Zidane hafi verið ótrúlega töff eða mjög sorglegur endir á ferli hans. Ég hallast að kúlinu....eða ekki....

Þetta var a.m.k. helvíti brútal.

To Wish Impossible Things

2006-07-07T04:22:00.000+04:00

Mikið langar mig til að lenda í dramantískri ástarsorg svo ég geti legið í rúminu mínu í þrjá sólahringa samfleytt í sjálfsvorkunn og hlustað á The Cure. Svona eins og Adam Sandler, þið vitið.

Lost In The Supermarket

2006-07-04T01:50:00.000+04:00

Rakst óvart á O.C. áðan eftir að hafa misst af þessu síðustu vikur. Þar sem mér hefur alls ekkert líkað við stefnuna sem þessir þættir virðast hafa kosið að taka hafði ég ætlað mér að geyma bara að horfa á þetta í einhverja stund og glápa svo á þetta í löngu leiðikasti einhvern daginn. En það sem ég vildi hafa sagt er semsagt þetta: það er alveg sama hversu augljóst þetta getur orðið allt saman, þá tekst þáttunum alltaf að tæta mig að innan og skilja mig eftir í tilfinningalegu uppnámi. Þátturinn í kvöld endaði mjög svo sorglega og ég þarf helst að sjá næsta þátt sem fyrst til að hressa mig við. Annaðhvort það eða leita mér annars konar hjálpar. Skil reyndar ekkert af hverju ég ætti að þurfa hana.

Ég hlustaðu á London Calling plötu The Clash þrisvar sinnum í vinnunni í dag. Það er mér mjög illráðanleg gáta hvernig töfrar þeirra hljómsveitar hafa farið fram hjá mér í öll þau skipti sem ég hef prófað að hlusta á plötuna áður en nú fyrir stuttu. Hefur líklega eitthvað með það að gera að ég ákvað einu sinni að allt sem kallaðist pönk væri leiðinlegt og asnalegt. Þá var ég greinilega mjög heimskur gaur, því pönk er jú allt annað en leiðinelgt og asnalegt; það er skemmtilegt og fáránlega töff. Annað pönkband sem hefur heillað mig upp á síkastið er The New York Dolls. Stundum tala myndir skýrara máli en orð og því ætla ég bara að línka á mynd af þeirri hljómsveit til útskýringa. Stefni á að skoða bönd eins og Husker Du(ég nenni að ekki að gera svona kommu U), Dead Kennedys, Black Flag, Minutemen og sitthvað fleira sniðugt.

Bloggið kemur líklega til að vera svipað dautt og það hefur verið upp á síkastið eitthvað fram eftir þessu frekar dauða sumri. Sjáum bara hvað setur.

Ó, elskan

2006-06-22T21:06:00.000+04:00

Ó, elskan, ég fíla að sjá þig svona kyrra
með augun lokuð svona líka pikkföst
það er samt alveg meiriháttar, risastór firra
að mér finnist svona móment algjört möst

náhvít húðin og hreyfingarlaus höndin
ástrautt blóðið sem sést svona vel
og það kætir mig, ég hef átt þessar stundir um öll löndin
það nær mér enginn undan þessari skel

ó elskan, þú ert bara svo sæt.....svona steindauð.
ó elskan, þú ert bara svo sæt, svona steinfokkingdauð.

Halló, Akureyri...

2006-06-16T03:53:00.000+04:00

Í sumar fer ég til Ameríku og hitti afa minn í fyrsta sinn síðan ég var tæplega fjögurra ára. Ég er búinn að ákveða hvernig ég vil að það verði. Man að þegar hann fór frá Íslandi fyrir einhverjum tólf árum að hann var með kúrekahatt og í kúrekastígvélum. Þá hélt ég í alvöru að Ameríka væri ennþá gamla villta vestrið og fannst alveg geðveikt að afi ætlaði að gerast kúreki og slást við bófa með klúta fyrir andlitinu og tvöföld byssubelti. Meiri firringin sem playmóið er getur valdið. Man alltaf eftir þessu mómenti. Eina flassbakkið sem ég á; afi að gerast kúreki, en þegar ég hugsa um þetta núna var hann líka smókandi vindil og drekkandi vískí....ég leyfi mér að draga þá ályktun að sá partur sé eitthvað fansí krydd á steikina.
Núna er það bíóið sem ruglar mig. Þetta verður svona:
Föruneytið sem verður með mér þarna úti ákveður að koma afa gamla á óvart. Eftir að hafa leitað uppi adressu komumst við að því að hann er búsettur í litlu Pólverjahverfi í Seattle. Við göngum að húsinu, sem er subbulegt, veggirnir skreyttir pólsku, pólitísku og uppreisnarkenndu veggjakroti og gluggarnir flestir með sprungum. Mömmurnar trúa ekki að þetta sé rétta húsið. Pabbarnir eru hins vegar vissir. "Ég giska á að hann sé á þriðju hæð", segir pabbi. Afi var nefnilega með töluna þrjá á heilanum. Hann hafði átt þrjár konur og eftir að hann eignaðist fjórða barnið fór hann í felur. "Ég einfaldlega trúi því ekki að hann sé hérna...." heyrist í ömmunni. Við þriðju dyr frá hægri á þriðju hæð stendur allt tímið. Fólkinu finnst sniðugt & sætt að láta litlu stelpuna banka á dyrnar og mæla háfleyg íslensk nýyrði þegar afi opnar. Á meðan rökrætt er um hvað skyldi gera heyri ég hljóð innan frá. "Put it down, you fuck", segir amerísk rödd og þrjár pólskar raddir henda einhverjum blótsyrðum á móti. Pabbi bregst strax við, nýtir þyngdina og hleypur á hurðina. Hún brotnar með látum. Við það líta Pólverjarnir við og við fáum að sjá afa skjóta einn pólskan í öxlina, hinir pólverjarnir tveir forða sér í næsta herbergi. Afi tekur sígarettu frá munnvikinu og drepur ofan í viskíglasinu og tekur síðan upp aukabyssu og hendir til mín, "you know hvernig nota?" spyr hann klaufalega. Ég gríp byssuna og áður en ég fékk möguleika á að svara heyri ég brak & bresti úr herberginu við hliðina, sný mér snögglega við og skýt annan pólverjann á milli augnanna. "Nei, but I'm a pretty god damn fast learner".....Seinna komumst við svo að því að afi hafði stolið ljóshærðri konu með ljóst hár, rauðan varalit og sígarettu frá aðalmanni pólsku mafíunnar í Ameríku og við eyðum restinni af lífi okkar á stöðugum flótta. Við gistum á ýmsum stöðum; ódýrum vegamótelum & dýrum lúxússvítum, undir berum himni & í sveitahlöðum. Við lifum á glæpum en rænum aðeins þá sem eiga skítuga peninga. Sjálfur kynnist ég konu í rauðum kjól & svörtum sandölum og flyt með henni til Ítalíu þar sem við lifum í slagtogi með ítalskri brauðkóngafjölskyldu. ------------------------------Ég hef nákvæmlega ekkert að segja, en ákvað að verða við óskum allra þeirra sem hafa nuðað í mér um að blogga með þessari litlu sögu. Þetta átti nú að vera miklu lengra og ég ætla að vanda mig voða mikið, en ég er þreyttur maður í vinnu og nenni engum slíkum óþarfaathöfnum. Vinnan er voða misjöfn eftir dögum og í henni komst ég að því að ég er miklu meira nörd en ég hafði nokkurn tíma þorað að viðurkenna. Það er samt bara good thing....er það ekki?Góð músík: Ride - Nowhere, Notwist - Shrink, Leonard Cohen - Songs Of Love And Hate, Karate - Unsolved, Julian Cope - World Shut Your Mouth, M83, Dead Cities..., Rilo Kiley - The Execution Of all Things, Stars - Set Yourself In Fire, Yo La Tengo - And Then Nothing Turned It Self Inside-Out....Ég kemst allavega yfir skuggalegt magn af tónlist á hverjum degi í vinnunni. Jaðrar við óverdós.

Vorkoma

2006-05-23T02:31:00.000+04:00

Eftir einhverjar örfáar klukkustundir fram í tímann mun ég formlega hefja minn fyrsta vinnudag þetta sumarið. Það væri góðs viti ef ég segði að ég hlakkaði nokkuð til rísa eldsnemma úr rekkju í fyrramálið, klæða mig í einhverja flíkina og ganga út í sólarupprisuna og fuglasönginn og grasgrænuna og vorgleðina og hitann, eins og er við hæfi, svona í upphafi sumars. Í fyrsta lagi væri það ekkert satt, þ.e. að ég myndi láta slík orð út úr mér, því ég hlakka aldrei nokkurn tíma til vinnu og þá er sama af hvers kyns tagi hún er. Í öðru lagi voru þessar rómantísku vorlýsingar mjög fjarstæðukenndar þar sem að öllum líkindum munu snjókornin svífa á húfunar okkar í fyrramálið. Þess vegna mun ég einmitt mæta í glænýja kraftgallanum mínum en þegar sólin segir svo hæ um eitt leytið grípur mig sjálfsagt endalaus eftirsjá og leiðindatilfinning yfir að vera í snjógallanum. Þá mun ég blóta og hata á alla í kringum mig og þá sértaklega þessu asnalega Íslandi sem virðist vera með þónokkra veðurguði í einu og sama ríkinu einhvers staðar að ofan með stöðug leiðindi og heljarinnar stríðsástand um hvers konar veður fólkið fyrir neðan þá vill að hverju sinni. Við viljum að minnsta kosti ekki snjó. Ekki í maí. Kommon.

"A man without sunglasses is not much of a man" - VKL 1322 - 1396

2006-05-18T04:12:00.000+04:00

Í morgun fékk ég að upplifa þvílíka nostalgíusælu þegar ég vaknaði við það að verið var að sýna gamla meistaradeilarleiki á Sýn. Það var geðveikt að fá að endurupplifa Manchester United leiki sem maður sá fyrst 10 ára á þriðju- og miðvikudagskvöldum. Ég fattaði það ekki fyrr en undir lok seinni Manchester - Barcelona leikisins að ég hefði séð þann leik áður - og ég hafði þá aldrei orðið jafn spenntur yfir nokkrum hlut. Mikið var gaman að halda með United í gamla daga. David Beckham, Stam, Yorke & Cole, Dennis Irwin. Dwight Yorke & Andy Cole kombóið '99 sísonið situr óumdeilanlega á toppi svalra framherjapara í gervallri sögu fótboltans. Reynið ekki að þræta fyrir það. Það væri ekki nema ef Eric Cantona og Ríkharður Daðason leiddu saman hesta sína að eitthvað parið gæti nálgast tindinn. Dwight Yorke og Andy Cole eru líka einir svölustu sveringjar í átakanlegri sögu þeirra. Spike Lee, Ray Charles, Snoop Dog og Akon væru eflaust einhvers staðar á þessum lista.

Prófatíð er lokið og gekk mjög misvel. Ef illa fer get ég allt eins fallið í þremur fögum. Ef það gerist ætla að láta skíra mig og endurnefna í leiðinni Heimskur. Eða latur. Það seinna ætti kannski betur við. Ég stóð ekki við eitt einasta takmark sem ég setti mér fyrir nýliðna önn - ég lærði allt að því bókstaflega ekkert yfir önnina og þurfti t.d. að frumlæra hvert einasta atriði fyrir spænskuprófið. Það var að renna upp fyrir mér að ef ég ætla mér að gera eitthvað að lokinni menntaskólagöngu þyrfti ég að fara að safna mér góðum einkunnum fyrir útskrift. Mig langar til að fara einhvert út að læra. New York. Hvað ég læri í útlandinu er reyndar málefni sem ég lítið hugsað út í. Hef svosem nægan tíma í það.

Ég byrja að vinna hjá Póstinum á þriðjudaginn. Það þýðir að ég hefa nokkra daga til að gera nákvæmlega það sem mig langar til og ekkert annað. Ég var að spá í að horfa á allar Roman Polanski myndirnar sem ég á í tilefni þess að mamma gaf mér Roman Polanski bók þegar hún kom frá útlandinu um daginn. Sömuleiðis langar mig til að horfa á 24. Í morgun byrjaði ég meira að segja á bók, Litlu Systur eftir Raymond Chandler. Set stefnuna á að klára hana einhvern tíma á næstunni. Philip Marlowe er náttúrulega svalur kauði. Þó ekki jafn svalur og kauði sem orð.

Öfundin út í alla þá sem eru staddir á Cannes er mikið. Sérstaklega Íslendinga. Mig langar að vera á Cannes. Helvítis. Er ekki kominn tími á einhverja kvikmyndahátið á Íslandi? Bíóúrvalið núna er glatað. Segir reyndar sá sem á enn eftir að sjá MI3. Ég hef gert það að vana að deyja úr spennu yfir væntanlegum Oliver Stone myndum þótt ég sé ekki enn jafn mikill fanboy og fyrir svona ári. World Trade Center sýnishornið skilur mig eftir í ringulreið. Ég veit ekkert hvað mér á að finnast. Allt það sem hefur gert Oliver Stone að Oliver Stone virðist alls ekki vera til staðar....er það jákvætt eða neikvætt? Og er ekki frekar augljós leið til að fá nokkra peninga í baukinn að gera mynd um næn eleven rétt eftir jafn epískt flopp og Alexander var? Maður spyr sig....

Ég get ekki ímyndað mér annað en að þessi færsla hafi verið hundleiðinleg. Mig langaði bara að verðlauna ykkur fyrir að vera svona aktív í kómentkerfinu með færslu.

2006-05-13T04:24:00.000+04:00

Eftir þónokkra íhugun hef ég komist að þeirri niðurstöðu að In The Aeroplane Over The Sea sé næstbesta plata í heimi.

Hjálp!

2006-05-11T14:08:00.000+04:00

Mig vantar hjálp frá ykkur stærðfræðisnillingum og töluheilum sem náðuð stærðfræði 103.

Ef maður er beðinn að finna jöfnu línu út frá tveimur punktun, segjum t.d. Q (3,2) og P (5,6), þá setur maður þetta upp í jöfnu sem er svona Y2 - Y1 deilt með X2 - X1 og ætti þetta þá að líta einhvern veginn svona út:

6-2
____ = 4/2 = 2.
5-3

Þá er maður semsagt kominn með K-ið í jöfnuna, y=kx+m verður ða y=2x+m.

Svo á maður að nota þennan tvist sem maður fékk úr fyrri brallinu til að finna m-ið. Ég kann það ekki og það útskýrt á einhvern óskiljanlegan hátt í bókinni. Mig minnir að Björn Bergsson hafi verið með einhverja jöfnu fyrir hana.

Help me out here.

2006-05-10T20:26:00.000+04:00

Verð ég útskúfaður og fangelsaður ef ég viðurkenni fyrir almenningi að mér finnist lög eins og In The End með Linkin Park og Take A Look Around með Limp Bizkit alveg ropandi hress og skemmtileg? Markmið þeirra um að vekja einhverjar rosalegar emótilfinningar mistekst nú sem betur fer algjörlega hvað mig varðar. Svo er Fred Durst alveg svalur. Þegiði bara.

...cause' life is a lesson, you learn it when it's through....I KNOW WHY YOU WANNA HATE ME!"#!#"!)(Ö

2006-05-10T05:00:00.000+04:00

Ég hef alltaf ætlað að vera rosalega svalur og hip og öðruvísi að tala aldrei um eitthvað rosalega augljóst á augljósum tímum á þessari síðu. Sem dæmi má nefna um prófatímabil, jólin, páska og slíkt. Staðreyndin er hins vegar sú að ég gugna alltaf á þessu og fer með strauminum. Ég er greinilega ekki eins svalur og ég hélt. Ég þarf augljóslega að vinna í þessu....

Annars var ég að horfa á High Fidelity með vinum. Frekar gott stöff.

Ice that will never melt

2006-05-05T21:01:00.000+04:00

Vinir mínir ætla að svíkja greyið veikan mig í kvöld og fara á hópferð á Mission Impossible 3 án mín. Svo væglega sé orðað er ég gífurlega ósáttur við þá og auglýsi því eftir nýjum vinahópi. Þetta er sérstaklega slæmt þar sem ég er sjálftitlaður mesti MI aðdándi landsins. Ég var líklegast eina veran norðan, austan, suðan og vestan Alpafjalla sem virkilega fílaði aðra myndina í seríunni. Ef ég man rétt var þetta líka fyrsta DVD myndin sem ég eignaði mér. Svo er Tom Cruise grípandi eigin svitadropa svo gott sem ein mín allra besta æskuminning. Helvítis. Mig vantar greinilega deit á þessa mynd, hver vill fara með mér?

Pludselig Spadserede Æblerne På Gaden

2006-05-04T03:26:00.000+04:00

Ég trúi ekki öðru en að ég eigi einhvers konar stjarnfræðilegt met í því að fá flensu. Nú hefur mér tekist að grípa eina slíka í miðri prófatíð. Sömuleiðis hlýt ég að skora hátt í hálsbólgutengdum metum. Í hvert sinn sem ég fæ flensu fylgir veikindunum þau leiðindi að ég get ekki einu sinni notið góðra drykkja meðan á veikindum stendur. Annars bloggaði ég einhvern tíma um veikindi mín í fyrndinni, megið leita þá færslu uppi ef þið viljið, ekki nenni ég því. Hvar fær maður lýsi? Held ég þurfi að fara að sötra á því.

Fagurt kvenfólk hefur verið í aðalhlutverki hjá mér í kvöld. Í fyrsta lagi horfði ég á nokkra O.C. þætti úr fyrstu seríu þar sem Anna er upp á sitt besta og fár kvenmaðurinn slær henni við í fegurð. Summer er ljót í fyrstu seríu en Marissa er sæt. Í annarri seríu snýst þetta svo við og Summer verður líka svon ofboðslega sæt en Marissa verður næstum því ljót. Í þriðju seríu snýst þetta svo enn og aftur við og Marissa verður sæt og Summer hvorki né. Summer verður samt suprisingly fyndin og klæðir sig í töff föt. Svona er þessi heimur brigðull. Að þessu loknu mældi ég mig með rassmæli(það var stuð...) og horfði svo á fyrsta þáttinn af Americas Next Top Model. Þar voru sætar stelpur en ein þeirra var með ógeðslegar augabrúnir. Þetta lofaði góðu, Tyra Banks var líka sæt(hún var samt með hvítar tennur á Ross skala). Svo glápti ég á einhvern ógeðslega leiðinlegan þátt tengdan næstu fegurðarsamkeppni. Ein stelpan þar minnti óneitanlega á meðlim úr einhverri Conehead. Hún var með algjörlega óskiljanlega stórt enni.

Mig langar eiginlega ekkert á þetta lokaball. Allavega ekki sem stendur. Miðinn er samt á 0 krónur fyrir mig. Það væri dáldið heimskulegt að tryggja sér ekki miða.

Mig minnir að ég hafi minnst á að ég færi til Ameríkunnar í sumar. Það er allavega hárrétt og sakar ekki að minnast á það aftur.

Ég óttaðist að þurfa að gleypa ofan í mig það sem ég sagði um nýjustu Streets plötuna um daginn. Ég þarf þess ekkert. Hún er einkar óspennandi. Mæli gegn henni.

Jæja....lifið heil eða eitthvað. Ég er orðinn rosalega slæmur bloggari. Skítt með það.

Randómið

2006-04-29T04:42:00.000+04:00

*Ég fer í þriggja vikna ferð til California og Seattle í sumar til að hitta ættingja og fleira. Það ætti að vera athyglisvert.
*Ég fer á Joannaa Newsom tóneleika 16. maí. Það ætti sömuleiðis að verða frekar athyglisvert. Plata hennar The Milk-Eyed Mender er a.m.k stórgóð. Haukur keypti miðann. Takk.
*Ég mun vinna hjá Posthúsinu í sumar. Vonandi að það verði ekki of slæmt.
*Mér hefur tekist að líka vel við Radiohead. Kid A er ótrúlega góð plata. Sömu sögu mætti segja um OK Computer og The Bends.
*Allt í einu um daginn fílaði ég The Blood Brothers.
*Mér finnst töff að fíla Flaming Lips en ég fíla ekki Flaming Flips. Frekar slæmt. Einn daginn fíla ég þá kannski.
*Það mætti kalla mig hræsnara.
*Og fífl.
*We Made God er besta band í heimi.
*Pavement er góð hljómsveit.
*Ég er búinn að eyða öllu föstudagskvöldinu mínu í að skoða gamlar greinar á ofurnördasíðunni Huga. Það var samt frekar skemmtilegt.
*Fyrsta árið í MH kláraðist frekar hratt.
*Ég er mjög tæpur fyrir þessu lokapróf.
*Running Scared er alveg skemmtileg mynd.
*Mission Impossible 3 verður geðveik. Sama hvað þið hálfvitað segið.
*Ég ætla ekki að kaupa mér neitt af neinu þar til ég fer til Bandaríkjanna. Þar ég ætla ég að kaupa mér allt af öllu.
*Bandaríkin rokka.
*Þýskaland rokkar.
*Godspeed You Black Emperor! rokka. Og það vel.
*The streets are full of punks.
*See those rockers with their long curly locks. Good night to the rock n roll era.
*Nýja TV On The Radio er góð.
*Nýja Yeah Yeah Yeahs er góð.
*Nýja The Streets er ógeðslegur kúkur og gubb.
*Hestahljómsveitin(Band Of Horses) er ofhæpaðasta band síðasta aldarfjórðungar. Eða kannski ársfjórðungar.
*Every night is straight and narrow.
*Á morgun ætla ég að læra frekar mikið.
*Í gær fór ég með Arnóri út í sjoppuna á Suðuveri og hann fékk sér annars vegar pylsutilboð sem samanstóð af pylsu, kóki og draumi og hins vegar hamborgaratilboð sem samanstóð af hamborgara, kóki og draumi. Svo fórum við heim til hans og hann fékk sér vöfflur með rjóma. Við horfðum á Buffy. Það var stuð.
*Ég er með fáránlega pirrandi bólu. Ég hata hana. Ef hún væri persóna myndi ég drepa hana. Eða a.m.k. baktala hana.
*Sætar stelpur með heddfóna eru sætar. Líka sætar stelpur í þröngum buxum og Converse skóm.
*Mér leiðist en samt ekki.
*Spike er svalur.
*Ekki Angel.
*Ég veit ekki af hverju ég er að tala um Buffy. Ég hef bara séð nokkra þætti.
*Það er komin tími á svefn. Allavega að ég hætti að skrifa í þennan glugga.
*Um daginn horfði ég aftur á A History Of Violence og Elizabethtown. Þær voru báðar ennþá góðar.
*Ég horfði líka á Cabin Fever í fyrsta sinn og fannst stórskemmtileg. Öfugt við Hostel.
*Ég horfði líka á byrjuna á Saved! en varð þreyttur og sofnaði.
*Mér finnst mjög ógeðsleg og óeðlilegt þegar 17 ára strákar eru með 13 ára stelpum.
*Bæ.

Through the thick and thin....

2006-04-24T19:50:00.000+04:00

Rétt í þessu lenti ég í því að borga 1600 króna sekt á teiknimyndasögum sem ég leigði mér fyrir nokkru. Þess bera að geta að ég las ekki bækurnar. Það er ekki ódýrt að vilja vera Seth Cohen.

Crazy

2006-04-21T22:23:00.000+04:00

Fyrir þá sem ekki vita af, vil ég benda á að fara sem fyrst hingað og hlusta á óútkomna plötu Gnars Barkley á meðan möguleikinn er fyrir hendi. Þetta er brjálað. Mun sameina indíplebba og alla aðra á sama dansgólf á svipaðan hátt og Scissor Sisters.

Ertu upplýstur?

2006-04-12T16:14:00.000+04:00

Vissir þú að Bryndís Hlöðversdóttir fyrrverandi stjórnmálakvendi ætli að flytja í Borgarnesið? Vissirðu að Ágústa Eva haffi slappað af ein á hóteli? Hvað með að Unnur Birna sé gengin út? En að Heiða ædolstjarna hafi nýverið hætt með kærasta sínum? Fór það kannski framhjá þér að krakkarnir úr Ástarfleyinu geti engan veginn hætt að djamma? Og að Árni Elliott Swinford og Chloe Ophelia Gorbulew hafi nýlega trúloafð sig? Hafðirðu heyrt af því að hin sífræga og landsþekkta Ingunn Sigurpálsdóttir sem lenti í öðru sæti í Ungrú Íslandi í fyrra hafi verið að kela við KR-inginn Sölva á Hverfisbarnum? Hefurðu verið upplýstur um það að Mischa Barton O.C.-gella sé hugsanlega að REYNA að láta reka sig úr O.C. með að mæta sífellt of seint og hringja sig inn veika trekk í trekk? Eða að Melrose Place ofurljóskan Heather Locklear sé nýbúin að krækja sér í nýjan kærasta? Hefurðu ekki alltaf haldið að Ally McBeal-gellan Calista Flockhart hafi verið með átröskun, nú þarftu ekki að efast lengur því hún viðurkenndi það nýlega sjálf. Ekki getur það hafa farið framhjá þér að leikkonan unaðslega Melanie Griffith hafi verið ákærð af fatahönniðum Niklas J. Palm fyrir það eitt að gleyma að minnast á í viðtali að hann hefði hannað kjól sem hún notaði við Golden Globe hátíðinni? Heyrðirðu fréttirnar af því að Siggi Hall kokkameistari slappi nú af á skíðum? Eða að Nylon-stelpum "...sé ekki rassgat kallt" eftir að hafa tekið upp myndband í næpukulda í Vík í Mýrdal? Fór það nokkuð inn um annað eyrað og út um hitt að Sirrý sé bara alls ekki ánægð með pípara landsins? Hvað með það að Akureyringurinn Ásgeir Berg Matthíasson Gettu Betur meistari lesi fræðibækur á klósettinu? Vissuði að Þórdís Grétarsdóttir sem er aðeins 16 ára berar sig á síðum slúðurblaðanna? Aðaláhugamál hennar eru víst hestar og djamm og hún hefur ekki enn nennt í skóla og ekki veit hún hvað hún ætlar að verða þegar hún stækkar aðeins. Grunur liggur þó um að hún ætli sér beinustu leið í pornóbransanna, a.m.k. ef tekið er mið myndinni. NEI? Vissuðu ekkert af þessu? Þá hafiði greinilega ekki lesið nýjasta tölublað af Hér & Nú! Fæst á ekki nema 400 krónur í næstu verslun.

Blekking.

2006-04-12T02:12:00.000+04:00

Fiskur er óhollur. Það er alveg satt.

Málið með fiskinn, og þá er ég að tala um fisk eins og ýsu eða eitthvað svipað, er það að hann er alveg leiðinleg bragðvondur. Það helsta sem er á boðstólnum til að bragðbæta fiskinn eru kartöflur sem mér finnast einnig alveg einstaklega óspennandi og þurrar og ógeðslegar. Svo virðist það líka vera einhver óbrigðul hefð að bjóða upp á vatn til að skola þessu niður með og vatninu tekst einfaldlega ekki að yfirgnæfa vondan keim matarins. Annað með fiskinn er það að hann er alls ekki mettandi. Það getur reyndar haft eitthvað með það að ég borða alltaf eins lítið af honum og ég mögulega komst upp með án þess að móðga hvort það foreldrið sem stendur fyrir fiskimáltíðinni. Mig langar aldrei jafn mikið í nammi eftir að ég borða fisk. Núna er t.d. hálftími síðan ég kláraði fiskinn og ég var að grilla mér samloku með osti, skinku, frönsku sinnepi og tómötum og stefni ég á að skola því niður með ístéi.

Ekki hlusta á fræðimennina. Fiskur er óhollur.

-ism

2006-04-06T15:42:00.000+04:00

Í kvöld langaði mig á útgáfutónleika Mammút en fórnaði þeim fyrir útihlaup. Þegar ég mætti í útihlaupin var ég sá eini í útifötum. Æfingin var nefnilega inni. Það var frekar mikill bömmer. Og þess saga er frekar léleg. Mjög léleg.

Fyrst ég tók fyrsta skrefið í nördískum gátum í síðustu færslu er tilvalið að halda þeim áfram. Ég hef hvort eð ekkert að segja. Sigurvegari síðustu gátu virðis samt vera hálffeiminn og neitar að segja til nafns svo hann verður víst að missa af verðlaunum. Óheppinn hann. Eða hún. Hver veit? Ólíklegustu hlutir gerast. Þar sem mér leiðist dáldið ætla ég að skella inn nokkrum textum. Spreytið ykkur. Þetta er krómað dæmi.

----------------------------------------------------

"You stare at the sky, colours reflecting in your eye/ could it be, what they call the northern lights/ but here and at this time of year/it's like someone spilled the beer all over the atmosphere/it's like someone spilled the beer"

----------------------------------------------------

"I'd always thought that if I held you tightly/ You'd always love me like you did back then/ Then I fell asleep and the city kept blinking/ What was I thinking when I let you back in?"

----------------------------------------------------

"What does he say for an opening line/ What does he say if he's shy/ What do you do with your pragmatic passions/ with your classically neurotic style/ How do you deal with your vague self-comprehension's/ what do you do when you lie/ How do you speak to a/ How do you speak to the prettiest girl?"

----------------------------------------------------

"I'm never gonna know you now/But I'm gonna love you anyhow"

----------------------------------------------------

"I was your boyfriend when we were 15, it's the happiest that I've ever been./ Even though we didn't understand how to do much more than just hold hands./ There's so much about you I miss, the clumsy way we used to kiss./ I wish I'd convinced you you'd made a mistake, if memory serves we're still on a break./ Other girls went and other girls came, I can't get over my old flame./ I'm still in love with, Emily Kane. "

----------------------------------------------------

"Lost out in the machinery/ Lifeless, slow, and cold/ Alone at home, alone tonight/ Walk around the complex/ No visitors, no oxygen /Just me, no movement /Please let that be you / Knocking on my door so loud just like you do /Bring in a message or two / You know you are my fate and I love you "
----------------------------------------------------

Eigum við ekki bara að segja þetta gott? Ég vil samt bæta því við að John Vanderslice sé frekar góður tónlistarmaður. Þrátt fyrir það á ég rosalega erfitt með að taka hann alvarlega því hann er mjög hallærislegur í útlit. Sjá mynd. Svo að lokum vil ég lýsa yfir ást minni á bandinu Wilco. Já. Og eitt enn, getur einhver sagt mér hvenær klukkan varð allt í einu hálf eitt?

Ísjakinn

2006-04-06T03:29:00.000+04:00

Í kvöld langaði mig á útgáfutónleika Mammút en fórnaði því fyrir útihlaup. Þegar ég mætti í útihlaupin var ég sá eini í útifötum. Æfingin var nefnilega inni. Það var frekar mikill bömmer. Og þess saga er frekar léleg. Mjög léleg.

Trouble with dreams

2006-04-02T14:25:00.000+04:00

"What came first, the music or the misery? People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?"

Ég er mjög upptekinn við ritgerðarvinnu og fleira á svipað brjáluðum skala. Njótið bara orðanna hér að ofan og sá sem segir mér hvaðan þau eru fengin fær góðan prís frá mér.

2006-03-29T01:19:00.000+04:00

twie

Bíóskammtur II

2006-03-25T22:46:00.000+04:00

Nú muniði að fá að lesa nokkur orð eftir mig um nokkrar myndir. Ég verð stuttorður og kannski verða sumar umfjallanirnar svolítið bitlausar og innihaldslausar þar sem þar er orðið svolítið síðan ég sá sumar þessara mynda man þ.a.l. ekki alla framúrskarandi gáfulegu þankaganga mina sem fóru fram í höfði mínu stuttu eftir áhorfin.

Rent-

Ég er lúmskt hræddur um að Chris Columbus hafi algjörlega undirstrikað hæfileikaleysi sitt með þessari mynd. Myndin hlýtur að vera einhver allrahallærislegasta mynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Um söngleik er að ræða og það voru allt í allt tvö lög sem voru ekki algjör pína. Mínútulagið og eitthvað annað. Þessi mynd er ömurleg. Algjör skítur í raun - en hún er skemmtileg á svipaðan hátt og Guiding Light - nei, bíddu við, það er aldrei skemmtilegt, segjum frekar spænsku/mexíkönsku sápuóperuna sem sýnd er á morgnanna á Stöð 2 - það má vel hlæja af henni og hafa gaman, en þó eingöngu ef horft er á hana með fleira fólki. Mér fannst langbesta atriðið án efa þegar Bon Jovi lúkkalæk gaurinn seldi rykuga kassagítarinn sinn og keypti bíl fyrir peningana og flutti til Nýju-Mexíkó og söng upp á kletti, snerist hugur um að yfirgefa vini sína og söng lagið alla leið frá Nýju-Mexíkó til New York og hitti fyrir tilviljun vin sinn upp á einhverju þaki sem var fyrir enn meiri tilviljun að syngja sama lag og hann. Allavega, allur salurinn hló yfir dramantísku lokaatriðinu. Það var mjög súrrealískt móment.

Munich-

Þessi mynd er virkilega góð. Sá sem segir annað er asni. Hún er svo góð að ég kýs að kalla hana hans bestu mynd Steven Spielberg síðan....úpps, reyndar bara A.I., sem mér fannst svipað góð. Segjum allavega að hún sé ein af hans allrabestu myndum. Eitt af því sem hreyf mig rosalega við myndina var hversu vel honum tókst að vekja upp tíðaranda ekki bara tímabilsins sem myndin gerist heldur kvikmyndagerðar sem var í gangi á þessum tíma. Hún er rosalega 70's í kvikmyndatöku og útliti almennt. Það hefur margt verið sagt um þessa mynd og ég hef held ég nákvæmlega engu við það að bæta.

Fun With Dick And Jane-

Ég held það sé nokkuð ljóst að þessi mynd sé ekkert tímamótaverk. Ekki einu sinni innan gamanmyndageirans. Og ekki heldur Jim Carrey-gamanmyndageirans. En hún er samt sem áður fín skemmtun - og átti sín móment - t.d. atriðið þegar Dick gerði við garðinn - sem var alveg geðveikt fyndið.

Good Night And Good Luck-

Í fyrsta lagi - mikið óhugnarlega var nóneimið David Strathairn stórkostlegur í hlutverki Ed Murrow. Hann fangaði mig algjörlega og negldi mig fastan við sætið í hvert einasta skipti sem hann birtist á skjánum. Hann átti þessa mynd þrátt fyrir að vera umkringdur ekki ómerkilegri leikurum en George Clooney og Robert Downey Jr. Mér finnst eitthvað svo skemmtilegt að sjá hvað George Clooney er mikill talent, og hversu vel hann getur leikstýrt kvikmynd – að hann sé eitthvað meira en bara gúddlúkkin gaur og töffari(og góður leikari að sjálfsögðu...). Útlit myndarinnar er fullkomið og ákvörðun um að hafa myndina svarthvíta var hárrétt. Mjög góð mynd sem vantaði þá einhvern örlítnn neista upp á að verða frábær.

Match Point-

Gubb. Uppblásinn viðbjóður. Ég fíla Woody Allen mjög vel og þess vegna hata ég þessa mynd. Hann skiptir öllu sem einkennir hann sjálfan út fyrir einstaklega óáhugaverða hluti. New York út, London inn, grautfúlir breskir uppar inn og svalir New York-erar út, snobbuð ópera inn fyrir djassinn sem hefur einkennt hverja einustu mynd hans fram að þessari. Ég skil alls ekki hvaðan hæpið fyrir þessari mynd kemur. Það er ekkert merkilegt við hana. Match Point fjallar voða mikið um ástríðu og losta, en gerir það leiðinlega. Ef fólk vill sjá almennilega mynd sem fjallar um ástríðu og losta þarf það ekki að leita nema ár aftur í tímann og horfa á hina frábæru Closer eftir Mike Nichols. Einhver hálfviti sem heitir Jonatahn Rhys Myers og leikur aðalhlutverkið í þessari mynd slær öll met í leiðindum.

The New World-

Þessi mynd er svo góð að ég kemst varla yfir það. Terrence Malick er orðinn einn af mínum uppáhaldsleikstjórum. Áður en ég sá þessa hafði ég séð Badlands og Thin Red Line og elskar þær báðar. Um daginn fékk ég svo Days Of Heaven í hendurnar og stefni á að kíkja á hana. New World er frekar erfið mynd og krefjandi. Hún er hæg og ljóðræn og er eins og hver einasti rammi í myndinni sé úthugsaður sem listaverk. Kvikmyndatakan í myndinni er án efa eitt það besta sem ég hef séð í mynd, svo ótrúleg er fegurðin sem kölluð var fram í myndinni. Ég hef í raun ekkert meira um myndina segja - og ég skil alveg þá sem eru ósammála mér - en það verður bara að hafa það, þessi mynd er ekki fyrir alla.

Syriana-

Ég veit ekki hvað skal segja. Ég ætla ekki að þykjast hafa náð því nákvæmlega hvað var í gangi í þessari mynd og mér var í raun of sama um það til að geta lifað mig inn í myndina akkúrat þegar ég sá hana. Mér fannst þetta meira líta út fyrir að vera heimildarmynd heldur en kvikmynd. George Clooney er vissulega fínn í sínu hlutverki en Óskarsverðlaunarframmistaða? Nei, ég held ekki, ég er samt ánægður með að hann hafi unnið því hann er mjög svalur gaur. Það var ekki nema ein sena í myndinni þar sem hann þurfti virkilega að fanga áhorfandann.

Capote-

Philip Seymour Hoffman átti Óskarsverðlaunin skilin, það er nokkur ljóst. Fyrir fram hélt ég að þessi mynd yrði ekkert nema leikararúnk á borð við Scent Of A Woman en hún er miklu meira en svo. Sagan er áhugaverð og vel sett fram. Myndin innheldur aðra frábæra frammistöðu en verðlaunaframmistöðuna - Clifton Collins Jr. er geðveikur sem annar morðingjanna. Það er líka greinilegt að Bennett Miller veit hvað hann er að gera og er spennandi að sjá hvort hann sendi eitthvað fleira merkilegt frá sér í framtíðinni.

Oliver Twist-

Roman Polanski er örugglega einn af mínum fimm uppáhaldsleikstjórum. Mér leist alls ekki vel á að hann gerði Oliver Twist mynd og sýnir útkoman að það var ekki af ástæðulausu. Myndin er góð - en aðalgalli hennar er að hún fjallar um Oliver Twist - og við höfum séð þessa sögu milljón sinnum bæði í bókum og myndum og engu er við bætt hér. Roman Polanski gerir ágæta hluti með þessa mynd en ég hefði frekar viljað sjá hann gera eitthvað allt annað. Ég verð eiginlega að minnast á leik Ben Kingsley en hann var frekar öflugur.

Pride And Prejudice-

Hrokar og Hleypidómar er voða fín og sæt mynd, en ekkert meira en það. Nöff saidd.

Walk The Line-

Já. Einhver sagði mér að þessi mynd gæfi frekar ranga mynd af Johnny Cash og að sumum hlutum úr lífi hans væri hreinleg breytt, ég veit voða lítið um það, og er í raun slétt sama. Þessi mynd er stórskemmtileg og allir raddir um að Joaquin Phoenix fari á kostum í myndinni eru hárréttar, og það sama má segja um Reese Witherspoon. Einhverra hluta vegna leiðast mér gjarnan ævisögumyndir en mér er óhætt að segja að mér var skemmt yfir þessari. Góð mynd sem á hæpið skilið. Mér leiðist þó mjög þetta Johnny Cash æði sem hefur gosið upp hér á landi síðustu misseri og hefur það orðið til þess að þar sem ég er verandi mikill MH-ingur sem vill helst ekki hlusta á það sama og allir aðrir – hef misst allan áhuga á því að hlusta á manninn upp á síkastið.

V For Vendetta-

Vá. Þessi mynd er geðveik. Að sjá þessa mynd var einhver langbesta bíóupplifun sem ég hef notið – hún var súpersvöl og almennt frábær út í gegn. Ég held það sé engin spurning um að Hugo Weaving lesi línur af blaði mikið mun betur en allir aðrir og það er heimskunnug staðreynd(lesist: mér finnst) að Natalie Portman sé langfallegasta leikkonan í Hollywood. Til viðbótar við andlit sitt sem hún færir manni senu eftir senu sýnir hún geðsjúka frammistöðu. Wachoski bræður rísa upp úr skítnum með stæl með þessu handriti og leikstjóri myndarinnar, James McTeigue er greinilega fáránlega hæfur leikstjóri og er nánast óraunverulegt að þessi mynd skuli vera debjútið hans. Ég gekk algjörlega orðlaus út úr bíósalnum. Svo er það auðvitað ekkert nema plús í kladdann að Cat Power og Antony And The Johnsons lög séu spilað í myndinni – sérstaklega þar sem Cat Power kóverar Velvet Underground.

Underworld: Evolution-

Ég legg til að einhverjir flipparar hópist saman og gubbi á þessa mynd. Hvernig veit ég ekki en hún á það algjörlega skilið. Mér hefur aldrei leiðst jafn mikið í bíó og á þessari mynd. Þvílík endaleysis leiðindi og pyntingu frá dýpstu pyttum helvítis hef ég aldrei nokkrun tíma upplifað. Gubb.

Would you do it?

2006-03-18T02:45:00.000+04:00

Fullyrðing þess efnis að ég hafi verið fyndnari en nokkur maður hefur nokkurn tíma verið á nokkrum stað á nokkurri plánettu á æfingu áðan er nokkuð rétt. Þvílíkar brandarareytingar og almenn gleði & geðveiki hafa aldrei nokkurn tíma sést.

Síðan ælan fræga lenti í snjónum fyrir einhverjum mánuðum vegna kaffydrykkju hef ég algjörlega vanist svörtu kaffi. Mér þykir það gott. Fólk er meira að segja hætt að gera grín & glens ef ég stelst í einn kaffibolla eða tvo. Slátraði tveimur í skólanum í dag. Kaffidrykkjan hefur þó einn vankannt, mér finnst ég alltaf verða að bursta í mér tennurnar að drykkju lokinni og það er víst ekki í takt við nútímann að mæta með tannbursta í skólann.

Bróðir minn fær fleiri komment frá vinum mínum heldur en ég. Hvernig stendur á því? Ég meina, er það ekki nóg þegar foreldrarnir gera upp á milli okkar? Þurfið þið að kvelja mig enn frekar? Sadistar.

Af nördafréttum keypti ég mér þrjár DVD myndir í gær: Ferris Bueller's Day Off, Anchorman: The Legend Of Ron Burgundy og epíkina og vonandi verðandi ein af mínum uppáhaldsmyndum, Days Of Heaven eftir Terrence Malick. Hann er á góðri leið að verða einn af mínum allrauppáhaldsgaurum í heiminum.

Sko. Um daginn langaði mig að kaupa á mig föt en fann lítið sem ekkert, svo ég ætlaði að gefa Spútnik séns, en með því skilyrði að enginn MH-plebbi væri inn í búðinni. Svoleiðis plan virðist vera frekar glataður díll. Þetta hefur verið reynt áður, en það er alltaf eitthvað fólk þarna inni. Ef ég versla mér föt í Spútnik vil ég ekki að fólk viti af því. Oh my. Sérstaklega ef það er úr MH. Búðin þrífst bara á MH-stelpum.

Tilkynning (Remember, Remember, The Fifth Of November...)

2006-03-17T03:44:00.000+04:00

Ég fór á Nexusnördaforsýningu á V For Vendetta fyrr í kvöld og ég er ekki frá því að þetta hafi verið langbesta bíóupplifium sem ég hef fengið að njóta síðan ég sá fyrsta hluta Hringadróttinsdæmisins fyrr allnokkrum árum. Geðveiki. Húrra.

Eini gallinn við myndina var Natalie Portman, þar sem hún er önnur tveggja fallegustu kvenmanna í heimi og átt þar af leiðandi til að trufla einbeitinguna sem ég lagði í myndina.

Hugo Weaving les línur af blaði betur en allir aðrir.

Christian Bale.

2006-03-16T03:23:00.000+04:00

Ég er í ótrúlega hressu og skemmtilegu skapi núna, þrátt fyrir að vera með tvær stíflaðir nasir, beinverki, hausverk, og fleiri mjög niðurdrepandi fyrirbæri í föstu starfi við að bögga mig. Hvers vegna? Jú, því mér finnst þetta ógeðslega fyndið og ég hló ógeðslega mikið þegar ég las þetta. Arnór gerði það víst ekki, en það er bara því hann er dökkhærður og með emóklippingu. (Hann er reyndar ekkert með emóklippingu, en hann er vissulega dökkhærður, svarthærður nánar til tekið.) Ég horfði á Equilibrium fyrr í kvöld og fannst hún fín, án þess að komast eitthvað upp fyrir það. Arnór finnst hún geeeðveik en það er bara því hann er svarthærður og með Harry Potter klippingu. (Reyndar er hann ekkert með Harry Potter klippingu, en það voru samt litlir gaurar í Lindaskóla sem kölluðu hann alltaf Harry Potter, það var líka einhver lítill gaur sem er frændi hans Gumma sem kallaði mig alltaf Sveppa bara því ég var með krullur í 8.bekk, kommon, reyndað vaxa skilurðu.) Annars ætla ég að gera mér glaðan dag á morgun og skrópa í fyrsta tímanum klukkan 8:10 og mæta bara í minn næsta klukkan 12:40 því ég er svo slappur og ómögulegur. Gaman að segja frá því að ég lenti í að horfa á Secretary með foreldrum mínum í gær. Það var vandræðalegt á fyndinn hátt. Fyrir þá sem ekki vita þá fjallar hún að stórum hluta um rasskellingar. Jæja....out...ég á örugglega eftir að eyða þessari færslu eða eitthvað....en mér er alveg sama.

Fjölskyldan

2006-03-13T01:48:00.000+04:00

Nei, nei nei. Brói að blogga! Verið hip og kúl og kíkið í hugarheim þessa dökkhærða, bláeygða og síhressa 8.bekkjar nema.

Ain't No Cure For Love

2006-03-13T00:44:00.002+04:00

Ég er búinn að lesa svo mörg orð skrifuð af Hallgrími Helgasyni í dag að ég er orðinn alvarlega hræddur um að bókin taki brátt upp á því að soga mig allan í sig eins og fituhlunkur gleypir pylsu með öllu, breyta mér síðan í stafi og stilla mér síðan upp aftan við einhverja efnisgreinina. Spurningin er bara að hvaða orðum og setningu ég yrði...

Jæja, eftir allan lesturinn tók ég smá vebbsörf og ramblaði m.a. inn á skemmtilega quizzz síðu fyrir stelpur. Þar komst ég m.a. að þessu:

You Are Practically Plastic

You're so beautiful that it's almost unreal
Unfortunately, you're attitude's a little unreal too
Everyone knows you're super hot - no need to remind them
You've got it going on, so stop obsessing!

Are You Obsessed With Your Looks?

Mér finnst eins og allar niðurstöður þarna séu til að bæta sjálfstraust þess sem tók prófið svo þetta er með öllu ómarktækt. Sérstaklega þar sem ég er ekki svo mikil stelpa.

Ég hef, mig langar, mér finnst.....

2006-03-11T20:46:00.000+04:00

Ég man einu sinni þegar mér fannst allir sem byrjuðu bloggfærslurnar sínar á "ég" hálfvitar. Ég var vanur að hata svona sjálfhverf menningarsnauð hálfvitablogg sem sögðu ekkert nema sögur af eiganda þess. Ég héld ég sé algjörlega orðinn þessi gaur, því þegar ég skrollaði aðeins niður varð ég var við það að nánast hver einasta færsla byrjar á þessu heimska fyrstu persónu nefnifalls persónufornafni. Ég er greinilega hálfviti. Ég byrjaði meira að segja hverja einustu málsgrein í þessari færslu á "ég", viljandi, en, samt....

Don't tease me about my hobbies, I don't tease you about being an asshole

2006-03-11T20:13:00.000+04:00

Af mér er helst að frétta að mig langar a) til að hitta Conor Oberst b) "blind him with my kindness" c) kvænast honum og d) að eignast með honum króga. Þessi löngun mín verður samt sem áður því miður að teljast í langsóttara lagi og verð ég að láta mér tónlist og óskhyggjukenndar hugsanir mínar nægja. Kvótið sem hangir í about me dálknum hér til hægri er einmitt úr lagi hans, Waste Of Paint, sem er geðveikt.

Ég fékk nefnilega sendar með honum tvær plötur, Fevers and Mirrors og Lifted, Or The Story Is In The Soil, Keep Your Ear To The Ground og hef ég tekið ástfóstri við þær báðar og hlustað á þær án þess að gefa mér svo lítið sem fimm mínútna pásu alveg síðan ég fékk þær í hendurnar. Ásamt þeim fékk ég Songs For A Blue Guitar þeirra Red House Painters-manna, meistaraverkið XO hans Elliott Smith heitins, og að lokum EP-ið hans Alexi Murdoch, Four Songs. Af kvikmyndum fékk ég gleðigjafann og brosbringarann Karate Kid collection, hina mjög svo niðurdrepandi en jafnframt stórgóðu Ghost World og kung-fu Jackie Chan klassíkina Drunken Master. Bright Eyes plöturnar tvær hafa blindað mig algjörlega og á ég eftir að kynna mér þetta allt saman, því ég verið svo óskaplega upptekinn við að hlusta á orðasnilli og tilfinningar hins títtumtalaða Conor Oberst.

Ég hvet sem flesta til að setja sig í listrænar stellingar, skella sér í kvikmyndahúsin og sjá hina frábæru New World eftir Terrence Malick. Mér finnst hún rosaleg, en það var aftur á móti fólk sem gekk út - en eigum við ekki bara að kalla það fólk heilalaust?

Ég væri samt meira til í Seth Cohen....

2006-03-06T14:45:00.000+04:00

Ég var bara venjulegur strákur í dönskutíma sem ákvað að kíkja á einmanna Myspaceprófælinn sinn og sá að hann var kominn með ný skilaboð. Skilaboðið var frá einhverri ókunnugri stelpu sem sendi mér sérstaklega skilaboð til að segja mér hversu líkur ég væri Ryan fokkin Atwood. Skyndilega tók líf mitt nýja stefnu og núna er ég hamingjusamasti maður á jörðu.

Good Night, and Good Luck

2006-03-06T08:25:00.000+04:00

Jæja...þá er þessu Óskarsrugli lokið. Crash vann fyrir bestu mynd og gæti það ekki verið meira óverðskuldað. Crash er ágæt....

Ég nördaðist og skrifaði svona 2500 orða færslu samhliða óskarsáhorfinu en það eyðilagðist.

I serve happiness in change for love.

2006-03-05T23:34:00.001+04:00

Ég gerði surprisingly góð kaup í Kolaportinu fyrr í dag. Ég fékk Equilibrium, Confessions Of A Dangerous Mind, Secretary og Cliffhanger á DVD fyrir 500 krónur stykkið og Bob Dylan, Highway 61 Revisited, Velvet Underground, Velvet Underground og Velvet Underground, Live Max's Kansas City á 1500 krónur til viðbótar. Þar að auki var mér gefin bókin Litla Systir eftir Raymond Chandler sem er andvirði alveg heilra 100 íslenskra króna. Punkturinn yfir I-ið, rúsínan í pylsuendanum, strikið í gegnum danska Ö-ið, Ben Stillerinn við Anchorman og Ívarinn við lífið var svo grænn froskur sem syngur lagið It's A Wonderful World með rödd Louis Armstrong sem pabbi keypti handa mér í Rúmfatalegernum eða eitthvað. Hann rokkar.

Látum Lou ljúka þessu. Hann kann þetta.

It was good what we did yesterday

And I'd do it once again

The fact that you are married,

Only proves, you're my best friend.

But it's truly, truly a sin.

Linger on, your pale blue eyes.

2006-03-05T03:46:00.000+04:00

Ég er að rotna í eigin líkama. Ég er sextán ára drengur sem er svo lítill harðnagli og rebell í sér að hann þorir ekki einu sinni að fara út úr húsi þegar foreldrarnir hafa sérstaklega bannað það. Það er ekki eins og ég hafa ætlað út að drekka mig fullan - æla á einhverja gangstétt og í klofið á einhverri stelpu - ég ætlaði í bíó að sjá pólítíska ádeilumynd. Skeytingaleysi mitt í sambandi við tiltekt og hin víðfræga leti mín hafa þó komið í veg fyrir að ég nyti þeirra lágmarkslífsgæða og ánægju í kvöld. Mér er refsað fyrir þessi atriði með einveru í kvöld, svo ég læsi mig inn í herbergi með fartölvu, The Smiths og hljóðlausa Denzel Washington mynd á RÚV. Ég bý reyndar yfir þeim munaði að geta spjarað mig ágætlega í einmannleikanum, og er stundum sjálfum mér algjörlega nægur.

Í dag hef ég lesið svo margar blaðsíður af questionable content teiknimyndasögunni að það gæti kallast lífshættulegt. Ég mæli svo með þessu. Sjáið t.d. þennan hluta. Og svo ég tali nú ekki um þann næsta, þennan. Og ég þoli ekki heldur þetta drasl sem er á CDs og DVDs frá Ameríkunni. Það tekur mig alltaf a.m.k. rúman hálftíma að ná þessu af.

Mér finnst ég ógeðslega svalur þegar ég sit á rúminu mínu í hugleiðingastellingu með fæturna, boginn í baki, lesandi af þessari síðu og hlustandi á Bright Eyes. Til að fullkomna kúlið þyrfti ég annaðhvort beyglu og kaffibolla eða Devito's pizzu og Coke. Vandamálið er bara það að pabbi nennir ekki að skutla mér á Devito's og ég nenni ekki að laga mér kaffi og ströggla við að taka helvítis beyglurnar í sundur svo ég komi þeim í löngu úreltu og yfirþyrmandi pirrandi ristavélina okkar. Ég sagði 'ristavél' viljandi. Ristavélar eru miklu svalari en brauðristir. Og af hverju er svona mikið vesen að taka beyglurnar í sundur? Í gamla daga var þetta aldrei svona. Hlýtur að vera frystirinn sem truflar mig, þetta er skelfilegt ástand, ef ég ætla að fá mér beyglu verð ég að fórna rólyndi mínu því ég verð svo pirraður við að reyna að taka beyglurnar í sundur.

Mig langar til að breyta herberginu mínu. Mála það upp á nýtt. Mála brúnan bakgrunn og leyfa svo Skúla eða einhverjum hálfvitum að mála eitthvað svalt á veggina. Beckham pósterið mitt ananrs vegar og Marilyn Monroe pósterið hinsvegar yrðu þó að fá að hanga áfram. Hin mættu svosem fara, kannski ekki Kill Bill, því það er geðveikt stórt og svalt. Herbergið mitt er svo tómt þegar það er svona hreint að það er nánast ósmekklegt. Það lítur út fyrir að vera tómt. Ég vil skreyta gólfið mitt fötum og drasli en yfirvaldið harðbannar það. Ég ræð engu. Enginn tekur mark á mér.

Oh...þetta er svo gott lag. Saving All My Love For You með Tom Waits. Æ! Nei! Svarti gaurinn er að reyna að drepa Denzel en Don Cheadle bjargaði honum. Alltaf bjargar Don Cheadle deginum. Ég horfði á Garden Sate í gærkvöldi. Hún er alltaf jafn góð. Alltaf jafn rosalega góð. Ég elska þessa mynd. Ábyggilega ein af mínum upppáhaldsmyndum. Fer í sama flokk og The Graduate, Moulin Rouge, High Fidelity og Royal Tenebaums sem uppáhalds feelgood myndirnar mínar. Svo gæti Donnie Darko laumað sér til þeirra á næstunni. Ég hef horft á hana alveg nokkrum sinnum en fílaði hana ekki svona virkilega fyrr um daginn.

Mér var kalt svo ég stóð upp til að leita að náttbuxunum mínum. Eftir svona fimm mínútna göngu um allt húsið gafst ég upp og fór aftur inn í herbergi. Þar sá ég að að hafði setið á buxunum allan tímann. Gaman að því.

When In Rome...

2006-03-03T01:31:00.000+04:00

Ég var í afmæli hjá frændum mínum. Þar lokaði ég mig inn í herbergi og horfði á Anchorman í 42" súpersjónvarpinu þeirra og sykursæta hljóðkerfi. Það var ógeðslega fyndið og skemmtilegt.

Núna þarf ég hins vegar að gera eitthvað skólatengt shit. Það er ekki ógeðslega fyndið og skemmtilegt.

Þessi færsla er ekki ógeðslega fyndin og skemmtileg.

Ég er samt ógeðslega fyndinn og skemmtilegur.

Ég er bara ekki í stuði fyrir ógeðslega fyndna og skemmtilega blogfærslu.

-----

jébjót: ég hata svona kjaftæði....ég skrifaði þetta á fimmtudegi, maður lærir ekki á föstudegi....

Öldutoppur

2006-02-27T20:48:00.000+04:00

Fjórði þátturinn er pretty impressive.

Það er töff á hallærislegan hátt að vera hljómsveit sem heitir Youth Group og kovera 80's lag sem heitir Forever Young.

The world is turnin' grey....

Öldudalur.

2006-02-27T18:59:00.000+04:00

OK.

Ég elska O.C. En fyrstu þrír þættirnir í þriðju seríu hafa fátt annað gert en að gera mig fúlan. Nýju karakterarnir eru bara hræðilegir. Meðferðargellan er asnaleg, gaurinn sem fær sína aðallífsánægju út úr því að reka krakka úr skóla eru næstum því jafn asnalegur og hún, og öfundsjúka skólagellan er líka heimskuleg. Ég ætla að rétt að vona að í næstu þáttum verði þetta rifið upp úr þeim sorapytti sem O.C. liggur þessa stundina.

I found a reason to keep living, and that reason, dear, is you...

2006-02-26T05:41:00.000+04:00

Ég sé mikla rómantík í rónanum, sem fagnar laugardeginum, því þá gengur strætó til tvö, og hlýjan gleður hann örlítið lengur. Það er einhver fegurð í gráa sjúskaða skegginu, samanbörðu augunum, götóttum skónum, óþrifinni úlpunni og sorginni sem umlykur umrenninginn.

Ég samdi einu sinni rosa emó ljóð um róna(í fleirtölu). Það er ekki upp á marga fiska, en ég ætla samt að deila því með ykkur.

Með kílómetra gat í hverri tönn
og hálfreyktan vindil við kjaft
hann liggur undir fallandi fönn
og drekkur gamalt saft.

Við hægri hlið hans dvelur
snjóþakin og skítug en falleg daman.
Hún þetta vesældar líf velur
því þá þau ávallt verða saman.

Whooa.

2006-02-24T04:04:00.000+04:00

Við Arnór hittum Ívar Mikael í strætó áðan. Það er alltaf jafn skemmtilegt að hitta þann mann.

Ívar M: Jæja, strákar, e-ð að frétta?
Ívar E: Hmm...nei, eiginlega ekki.
Arnór: Og ég hefur verið veikur...svo nei.
Ívar M: Já! Ég held að ég gæti verið veikur eða e-ð! Ég er búinn að æla þrisvar sinnum í dag!
Arnór: Já, þú GÆTIR verið veikur.
Ívar E: LOLROFLMAO

Ultimate Colossal Burger - hverju balli fylgir eitthvert þunglyndi...

2006-02-23T19:23:00.000+04:00

Gærkvöldið var skemmtilegt. Ég fékk m.a. besta hamborgara sem ég hef smakkað og var svo boðið í þríkannt með einhverjum helvítis hórum. Ég sagðist ekki vera týpan í það....

Djöfull er þessi Artic Monkeys plata ógeðslega leiðinleg.

And in your eyes I saw my thighs, so sexy and nice.

2006-02-22T03:13:00.000+04:00

Núna hefur verið lokað fyrir innganginn Norðurkjallaramegin í MH í, hversu lengi, þrjár vikur? Þrátt fyrir þennan tæpa mánuð geng ég algjörlega undantekningalaust fýluferð að þeim inngangi hvert sinn sem ég ætla að koma mér út úr skólanum. Og nú er ég ekki að ýkja. Í hvert einasta skipti!

Í gær slóst ég við tölvuna mína í c.a. hálftíma vegna þess að ég skildi ekki af hverju í ósköpunum það heyrðist í Ben Folds úr heddfónunum mínum án þess að ég væri með einhvern spilara opinn í tölvunni. Eftir mikil átök, óhugnalega mikið svitamagn og sár á ólíklegustu stöðum komst ég að því að heddfónin voru einfaldlega tengd við iPodinn sem lá hreyfingalaus á borðinu.

Hvað verður um mig?

Bruce Wayne, Peter Parker, Jack Bauer, Clark Kent....

2006-02-20T00:43:00.000+04:00

Jack Bauer er ofurhetja. Það vantar bara að setja á hann vængi, gera hann ósýnilegan og líma á hann órjúfanlegan skjöld - en það breytir ekki máli - því hann getur flogið að vild - horfið af vild og lifað af vild. Og einmitt þess vegna heldur þetta áfram að vera skemmtilegt. Nú er bara að bíða þar til Marvel kaupir rétt á Jack Bauer, og tileinki honum teiknimyndasögu.

2006-02-18T23:00:00.000+04:00

Mig langar svolítið til að kaupa mér sextán rúllur af klósettpappír, mála hann blá og rauð-röndóttan og troða honum þessu svol öllu saman í fjóra svarta ruslapoka.

"You have improved" - "Yes, in life, things never stay the same."

2006-02-18T06:18:00.000+04:00

Ég man þá gömlu daga þegar ég gat gengið í eins og fimmtán sekúndur frá mínum dyrum og verið þá kominn að dyrunum hans Skúla. Það get ég ekki lengur. Í staðinn fyrir Skúla, Áróru, fótboltalegend, Baldur Búa og Hilmi Frey er kennari sem kenndi í Lindaskóla. Hún var eini kennarinn í Lindaskóla sem ég virkilega þoldi ekki. Muniði eftir henni? Þessi sem gerði árás á tærnar mínar, og kallaði mig á fund fyrir að biðja hana vinsamlegast um að ráðast ekki á tærnar mínar.

Ég var dreginn á eitthvað Underworld kjaftæði. Ég sofnaði. Ógeðfelld mynd.

2006-02-17T22:15:00.000+04:00

Ordinary life is pretty complex stuff.

2006-02-17T21:18:00.000+04:00

Ég er að reyna að breyta útlitinu....það gengur brösulega...tölvur eru flóknar.

Sjónvarpsstjarna

2006-02-16T02:51:00.000+04:00

Nú fer hver að vera síðastur á sjá mig ásamt fleirum í sjónvarpinu. Rétt eftir miðja frétt. Fyrir ykkur leynilegu aðdáendur sem þekkið mig ekki í útliti þá er ég damn-good-lookin' gaurinn í gulu skyrtunni sem segir brandara eða eitthvað. Ég allavega brosti, get ekki sagt að ég muni hvað ég sagði.

Lesið í Snjóinn.

2006-02-15T03:02:00.000+04:00

Amma mín verður svalari og svalari. Fyrst hætti hún að reykja eftir að hafa verið með rettuna við munninn í tæpa sex áratugi, og núna hefur hún útvegað mér frímiðum á forsýningu Good Night And Good Luck annars vegar núna á fimmtudaginn og hins vegar Match Point fimmtudaginn þar á eftir. Til að bæta ofan á það fór hún og sá Walk The Line í bíó, en hún hafði ekki stigið svo lítið sem nálægt kvikmyndahúsi síðan hún sá Djöflaeyjuna miklu fyrir 10 árum held ég. Svo var hún líka svona yfir sig hrifin. En ætli þið fáið ekki að smakka á bíóskammti númeró dos(ég fylgist víst með í spænsku...) eftir þessar tvær.

Nóg um ömmu.

Ég ætla ekki að þykjast hafa eitthvað fylgst með pólítíkusunum í kringum prófkjörskosningar Samfylkingarinnar, fyrir utan að hafa heyrt nokkur orð frá Degi í hádegishléi MH, en ég er óskaplega feginn að Steinunn hafi ekki fengið til sín þetta efsta sæti. Í alvöru talað, maður kýs ekki konu sem auglýsir sig með slagorðunum "kjósum konu í fyrsta sæti.," eða eitthvað eitthvað álíka. Eigum við að kjósa hana á þeim forsendum að hún hafi fæðst með brjóst og píku? Hvað yrði sagt ef karlmaður auglýsti sig með þeim forsendum að það væri aldeilis fínt að fá typpi í efsta sætið?

Ég gaf skít í árshátíð Blikamanna síðustu helgi og fór í leikhús að sjá Woyzeck. Mjög fínt, en ekki eins yfirgengilega magnað og fólk vill meina. Það getur líka verið mér að kenna, ég er ekki svo viss um að leikhúsmenningin eigi sérstaklega vel við mig. Sýningin var bara gölluð á svo margan hátt, í fyrsta lagi var aðalpersónan; Woyzeck, sem leikin var af hinum þreytta Invari E. alveg óskaplega leiðinleg. Ingvar var nánast bara pirrandi, og línurnar hans hjálpuðu honum lítið, það voru svona milljón yfirdramantískar súperofurógeðslegaljóðrænar líkingar sem fóru brjálæðislega mikið í mínar merkilegu taugar. Svo var mér skítsama um söguframvinduna - ég nánast vonaðist til þess að sá vondi hreppti dömuna. Tónlistin hans Nick Cave stóð fyrir sínu, og gerði þessa ferð alveg púlsins virði.

Eitt sem ég tók eftir á sýningunni. Eru áhorfendur svona vitlausir? Þeir voru síhlæjandi, bölvaðir hryggleysingjarnir. Það voru jú, nokkur móment sem vísvitandi áttu að hlægja(yeah..) áhorfendur - en stundum var það bara alls ekki við hæfi. Á hádramantísku mómenti í sýningunni þegar Ingvar spýtti vatni framan í yfirmenn sína hló fólk svona rosalega hátt og dátt. Af hverju? Og það voru sko fleiri dæmi.

Þriðja heimsstyrjöldin...

2006-02-08T22:47:00.000+04:00

Halló! Ég heiti Kúka og er Múslimi og öfgatrúarmaður. Ég eignaðist með sautján konum mínum átján króga og gaf þeim öllum byssur, hnífa og skotfæri í fimm ára afmælisgjöf. Að sjálfsögðu tel ég stelpubörn mín ekki með. Ég og fleiri menn ætlum að drepa alla hvíta fyrir að teikna mynd af ímynduðum guði mínum. HVER ER GAME?

ATH: Kvenmenn eru afþakkaðir, en þeim er velkomið að koma og verða fyrir höggum okkar karlmanna ef þær vilja, eigikonur okkar er ekki nægilega margar.

Sullumbull.

2006-02-05T05:02:00.000+04:00

Í dag keppti ég fótboltaleik. Maður sem kallaður er "Steini blindi" dæmdi leikinn. Hann fór í miðjum leik, honum fannst hann ekki fá nægan vinnufrið, sagði hann. Ég meina, þegar að ég er farinn að tuða í dómaranum yfir því að hann gefi FYLKISMÖNNUM gul spjöld, þá er eitthvað að. Ég vorkenni honum samt svolítið, þessi týpa sem hefur verið kúgaður allt sitt líf, kemur á völlinn til að fá að ráða og upphefja eigið egó, en er svo rakkaður niður af unglingum. Þá er að sjálfsögðu ekkert annað hægt að gera en að yfirgefa völlinn. Hann dæmdi aukaspyrnu á Pétur, sem er einhver helvítis '87 Verzlóplebbi(reyndar mjög fínn gaur...) sem spilar stundum með okkur Gumma miðjuna, fyrir að öskra "fara". Þegar hann öskraði "fara" meinti hann að ég ætti láta boltann í friði og leyfa honum að "fara". Steini Blindi sagði að það stæði í reglugerðum að það væri bannað að segja "fara". Ég trúi því tæplega, en ef það stendur þar, þá fyrirgef ég honum samt ekki. Maður á að gefa skít í svona reglur, þótt það kosti mann lyklaleysi í Dómaraparadís. Honum var líka voð annt um að innköst væru tekin algjörlega á réttum stað....það fannst mér pirrandi. Þetta var a.m.k. mjög flippað. Flippaður gaur. Steini Blindi. Flippaðist dómarinn á landinu ásamt Kobba Homma, Víkingsdómara. Það er svo flippað að vera fótboltadómari og hommi. Ómægod hvað þessi fornfræga síða mín er orðin ömurleg. Ég reyni að kippa því liðinn einhvern veginn, fleiri og betri færslur, ef ég nenni. Enivíejs, ég var að horfa á Virgin Suicides, hún var góð. Ég sit í svona hugleiðingastellingu í stólnum mínum. Svolítið gaman. Bara svolítið, samt. Svæðið mtit. Mátt vera vinur minn ef þú vilt. Annars næ ég þessu samfélagi ekki alveg. Ég keypti mér The African Queen, The Seventh Seal og áðurumrædda Virgin Suicides í gær. Ég er að spá í að fara að horfa á The Seventh Seal. Það er sænsk, svarthvít mynd frá 1957, ef ég man rétt. Svona eyða eingöngu töffarar og fullkomlega sáttir einfara laugardagskvöldum sínum. Í dag tók ég svo til í herberginu mínu og hlustaði á geisladiska samtímis, auk þess að vera í góðu MSN-sessioni. Ef ég einhverja snarklikkaða aðdáendur þarna úti sem vilja MSN session við mig mega þeir alveg vera vinir mínir...ivarerik@hotmail.com....you know the drill. Þetta er skemmtilegt, að blogga svona algjörlega stefnulaust og sveigjanlega með svona flippuðum stíl. Mig langar ótrúlega til að fá mér svona ótrúlega sæta litla artí dagbók sem ég myndi halda fyrir sjálfan mig og skrifa í hana svona rosalega djúpar pælingar og segja frá dögum mínum, og fólkinu í lífi mínu og svo yrði gerð mynd um mig út frá bókinni þegar ég dey. Það yrði svalt, en ég yrði samt helst að deyja einhverjum dramantískum og umtöluðum dauðdaga. Og að hafa eitthvað geðveikt spúkí dánardægri. Ég veit samt ekki alveg hvernig það virkar, ég held mig langaði bara til að setja orðið dánardægri inn í þessa færslu, mér finnst það svalt orð. Ég veit ekki alveg af hverju. Silvía Nótt var svöl, og þeir sem er á fastir á fornöld og finnst hún ekki svöl eru bara asnar. Svo er hún líka hot...in a way. Djók. (Samt ekki). Jú jú. (Nei...). Jú...(OMG nei!). Oh, ég nenni ekki að gera þessi tvö verkefni á morgun fyrir mánudaginn. Það er svo leiðinlegt. Veit einhver hvort Garðar Cortez sé að flippa sem kynnir í Evróvisjíóndæminu? Er hann bara svona rosalega formlegur. Hann er a.m.k. skemmtilegur, og líka konan, hvað heitir hún? Ingibjörg? Ég man það ekki. Birgitta Haukdal er úti. Nei nei, ég vil ekki særa hana. Jæja...kommentið á þetta...verið hressssh og fressh.

2006-01-31T01:11:00.000+04:00

Hah. Jájá....

Bad Hair Day

2006-01-27T02:00:00.000+04:00

Hvaðan er það sem Devitos-bökurnar fá þetta yfirnáttúrulega aðdráttarafl sem þær hafa í raun og veru? Það er alveg sama hversu fáránlega yfirsaddur og útþenndur maður er - þá er það bara þannig, að ef maður er einhvers staðar í fimm kílómetra radíus við umtaðala pizzubúllu - fara bragðlaukarnir að engjast um og hoppa á staðnum - grátbiðjandi um eins og eina sneið fyrir 300 krónur til að fullnægja þörfum sínum. Undantekningalaust sogast ég inn á staðinn til að verða við bónum laukanna, og svo er bara að biðja til guðs um að ein sneið sé nóg í bili. Hjá Devitos er einfaldlega að finna bestu pizzur í heimi.

2006-01-26T02:57:00.000+04:00

Átta ára gömul litla systir mín hefur legið veik í rekkju síðustu fjóra daga. Og á þessum fjórum dögum hefur hún horft á alla fyrstu serína af O.C. Það finnst mér merkilegt, sérstaklega ef litið er nánar á málið og tekið tillit til þess að tungumálið sem talað er í þáttunum er enska og íslenskur texti er algjörlega ekki til staðar. Ég ætla að taka af skarið og gefa henni hæfæv, ef þið hin hafið skynsemina og gáfurnar í að sjá hversu stórfenglegur þessi áfangi er, þá hvet ég ykkur til að gera það sama.

Ég er algjörlega tómur í hausnum þessa dagana...hvað gerir maður við svoleiðis ástandi?

Bíóskammtur

2006-01-16T03:21:00.000+04:00

Ég ætla að leyfa mér að nota þessa síðu fyrir eins konar bíódagbók framvegis. Mun ég setja hingað ördóm um hverja nýja mynd sem ég sé. Eftirfarandi hef ég séð á árinu:

Hostel

Eli Roth getur kann vissulega að mynda brjóst, pyntingar, fólk að segja 'snípur' og almennan subbugang. Meira að segja svo mikinn subbugang að ég kypptist nokkrum sinnum til í sætinu. Hostel tekst að vera það sem hún ætlaði sér að vera, en mér finnst það ekki mjög merkilegt. Ég kýs Freddy Krueger og one-linerana fram yfir rússneska bissnesskarla með borvélar og drápfetish. Ég sé ekkert eftir summunni sem fóru í bíóferðina en þetta er alls ekkert sérstakt...

2.5/5

Domino

Richard Kelly á að hafa skrifað handritið af þessu, Tony Scott leikstýrði þessu, Mickey Rourke, Keira Knightley og meira að segja Tom Waits léku í þessu. Þrátt fyrir það er þessi mynd alls ekki upp á marga fiska. Tony Scott fer lengra með nútímalegan stíl sinn en nokkru sinni áður sem verður til þess að áhorfandi fær óverdós eftir sjö mínútna áhorf. Ef fólk veit ekki hvað átt er við með frasanum 'style over substance' mæli ég með því að fólk kíki á þessa og fái góða útskýringu. Keira Knightley er samt hot í fyrsta sinn. Helstu gallar myndarinnar er ofvirkni Tony Scott og í raun bara leiðinindi, sem mætti skrifa á þann sem skrifaði nafnið hans Richard Kelly í staðin fyrir eigið undir handritið.

1.5/5

Brokeback Mountain

Jake Gyllenhaal leikur rosa graðan semi-homma og Heath Ledger leikur ekki alveg jafn graðan semi-homma. Mér fannst samband þessara tveggja miklu meira líta út fyrir að vera greddusamband en ástarsamband, og er það kannski helsti galli myndarinnar - mér var alveg sama um þessa náunga. Útlitslega séð er myndin rosalega falleg og þeir tveir fyrrnefndu fara mjög vel með hlutverk sín. Mér fannst Ang Lee klúðra einhverju með aðalkarakterana. Fín en rosalega oflofuð mynd. Jake og Heath standa sig glæsilega.

3/5

Jarhead

Áður en ég sá myndina var ég hræddur um að Sam Mendes væri í fyrsta sinn að gefa frá sér mynd sem næði ekki að vera mjög góð. Öll hræðslutilfinning reyndist vera óþörf. Sam Mendes klikkar ekki, American Beauty finnst mér vera með allrabestu myndum síðustu tíu ára, Road To Perdition mjög góð og Jarhead er á svipuðu róli og hún. Jake Gyllenhaal sýnir hér(og í raun Brokeback líka) að hann er á leiðinni með að skipa sér sess sem einn besta hluta nýrrar leikarakynslóðar. Jamie Foxx stendur sig frábærlega og er maður nú allt í einu farinn að líta á hann með mikilli virðingu. Peter Sarsgaard er í miklu uppáhaldi hjá mér þessa dagana og stendur sig frábærlega. Virkilega góð, áhugaverð og gáfuleg mynd.

4/5

Endilega tjáið ykkur um þetta. Ég lofaði kvikmyndalista um daginn og geri það enn. Ég hef bara ekkert nennt að vinna í þessu. Betra seint en aldrei.

2006-01-06T02:02:00.000+04:00

Mér finnst mjólk hálfgerður viðbjóður nema hún sé drukkin með pulsum eða kökum með kremi. Er ég einn um þetta?

2006-01-04T19:31:00.000+04:00

Ég setti lítið og sætt ljóð sem samið var mér til heiðurs hérna upp í hægra hornið. Mikið stórvirki og mikil list. Að mínu mati felst list í því að segja sannleikann í fögrum orðum. Höfundur á mikið hrós skilið. Finnst ykkur ekki?

Latte & Elliott Kurt Buckley.

2006-01-03T13:06:00.000+04:00

Ég mætti klukkan 8 til tannlæknis til að láta rífa vírasullið úr kjaftinum. Mér var sagt að best væri að bíða í eins og einn mánuð í viðbót, en ef ég af öllu hjarta vildi, mætti ég heimta fallegt bros strax. Ég ákvað að hinkra í mánuð, enda í raun slétt sama um þetta. Eða svona nánast...

Ég ákvað að koma við á Select áður en ég haldið væri upp í strætó og fá mér smá morgunmat. Ég fékk mér möffins og caffe latte. Ég gubbaði kaffinu. Bókstaflega. Meira að segja Summer og Marissa drekka kaffi, af hverju getur mér ekki þótt kaffi gott? Stríðinu er samt fjarri því að vera lokið, ég ætla að strengja mér þau áramótaheit að undir lok árs verði ég orðinn kaffifíkill að guðs náð.

Anywayz, kvikmyndalistadóterí í vinnslu.

Og annað. Allt í einu er ég farinn að fíla einhverja tónlist sem ég hef aldrei fílað. Allt í einu er ég farinn að fíla Nirvana og Jeff Buckley. Ég ákvað að prófa Nirvana aftur því Seth er með tvö Nirvana tengd veggpóster í herberginu sínu og ég get í raun ekki tengt það við neitt af hverju ég ákvað allt í einu að hlusta á Jeff Buckley, því ég hef aldrei fílað hann. Núna finnst mér Grace-platan hans allavega frábær. Svo hef ég verið að hlusta á Elliott Smith, getur verið að ég sé með einhverja nýja innri aðdáun og hrinfningu á mönnum sem dóu snemma og voru þunglyndir og uppfullir af angist og sorg og biturð. Mér líður samt ágætlega þessa dagana...

So this is the new year...

2006-01-01T08:47:00.000+04:00

...and I don't feel any different..

2005-12-27T05:12:00.000+04:00

Ég fékk sniðugar jólagjafir, m.a. geislaplöturnar Loaded(Þið vitið, Velvets), Blue Mask(að mínu mati besta Lou ásamt Berlin og New York), Chutes To Narrow(Shins..), Oh, Inverted World(aftur), Illinois(Sufjan), kvikmyndirnar Jacob's Ladder, Thunderbolt and Lightfoot, Batman Begins, O.C. 1 & 2(ásamt bróa, reyndar fékk brói það bara, vegna stríðnisáráttu foreldra minna, og þetta er vissulega ekki kvikmynd), Roman Polanski Collection(geðveikt! Svona til að vega upp artíleikann á móti O.C. 3 af hans fyrstu myndum, tvær held ég teknar í heimalandinu, og svo 8 stuttmyndir), bækurnar 1001 Movies You Must See Before You Die(tvö eintök meira að segja), Bjargið okkur hans Hugleiks Dagsonar, og af fötum fékk ég geðveikan bol(Andy Warhol/Paul Frank dæmi), náttbuxur(Amma Boxer) og svona smotterí héðan og þaða, verð þó að minnast á gólfalampann sem mamma hans Arnórs gaf mér, pælið í því!.
Maður hálfskammast sín fyrir fjölda gjafa. En þetta þykir nú eðlilegt hér í úthverfum Kópavogs. Fjöldinn væri sjálfsagt efni í forsíðugrein hverfisblaðs í Fellahverfinu, en kæmist nú ekki einu sinni í lítinn dálk við hliðina á kynlífstólauglýsingu hér í Orange County.

Illinois á hæpið skilið. Loksins Sufjan plata sem snertir eitthvað við mér. Ég var smeykur við að hlusta á hana þar sem fyrri plötur Sufjan hafa alls ekki snert við mér. Ég hef alveg heyrt hvað fólk fílaði svona rosalega við þær, en þær náðu ekki að snerta við mér á sama hátt og sú nýja. Gott mál. það er með nýju.

Ég hef fátt(lesist: ekkert) gert annað en að horfa á Seth & co eftir aðfangadagskveldið milli þess sem ég skýst í hin og þessi jólaboð, þar sem fólk segir misgóða brandara, sem ná alls ekki að hlægja(artí..) mig því ég hugsa alltaf til einhverra brandara sem Seth minn hann Cohen hefur sagt. Everybody has got to love Seth Cohen, man, og Sandy, together they're an unbeatable combination.(Sorrí ábát ðí english, dónt nó ver itt keim from). Ég vil nýta tækifærið þar sem ég er í léttu ósí-hjali að bæta Önnu(Anna, virkar bara ekki að fallbeygja þetta ekki) úr einmitt ósí á listann minn yfir fallegar konur sem ég setti saman hér fyrir nokkru. Hún á það skilið, gæskan. Ég grét fyrir Seth þegar hann þurfti að kveðja hana. (Reyndar er ég ekki kominn á þann þátt enn, en ég mun gráta fyrir hann, stórum söltum og mörgum og sorgmæddum tárum, því lofa ég.)

Mig langar gríðamikið til að púsla saman eins og einum kvikmyndalista fyrir árið 2005. Eins og ég gerði einmitt í fyrra. Ég bara myndi gera einhverja bölvaða vitleysu með það púsluspil, og eftir nokkra mánuði svo myndi ég pottþétt átta mig á öllum púsluspilunum sem ég stillti upp á ranga staði, og þá yrði ég fúll út í sjálfan mig, því þá yrði of seint að breyta. Slæm líking, en þið skiljið hvað ég er að fara með þetta, ég reyni samt, ákveðin áskorun. Fyrir ykkur, ef þið viljið.

Er það bara ég að hefur Picaresque plata þeirra í The Decemberists bara gleymst? Ég sé hana hvergi á árslistum hjá indíplebbum. Mér finnst hún eiga meira skilið. Kannski einhver vitleysa í mér. Ég gæti aldrei gert svona músíklista, burt séð frá því að ég er ekki nægilega vel að mér í nýjustu undergroundindíplebbamúsíkinni(maður reynir þó..) þá yrði listinn í rauninni OF persónulegur og myndi gera allt kreisí, mér finnst t.d. af því sem ég hef heyrt I'm Wide Awake It's Morning langbesta plata ársins, eða best fyrir mig, þar sem hún snertir við mér, en ég hef ekki minnstu hugmynd um hvort hún sé músíkalskt séð eitthvað svakalega góð. Það svosem skiptir kannski ekki máli. En ég læt a.m.k. þess konar listasmíði kyrra liggja. Og hananú.

(Ég veit ekki af hverju ég er kominn með eitthvað svigaæði....vona þetta sé allt í lagi ykkar vegna...)

2005-12-24T04:42:00.000+04:00

Takið þetta. Rosa sniðugt. Gerið það, fyrir mig, í jólagjöf!

Hvað er málið með skó? Haha! Hver hló?

2005-12-24T04:06:00.000+04:00

Í morgun borðaði ég morgunmat. Það væri svosem ekki í frásögur færandi ef ég hefði ekki haft kveikt á sjónvarpskassanum. Í honum var Jessica Simpson að syngja, hún söng Angels, sem er lag með Robbie Williams. Ég flissaði.

Mömmur! Og kúgun.....og tjill blogg.

2005-12-23T04:22:00.000+04:00

ATHÖGA: Samtal þetta fór fram eftir að mamma hafði vakið mig þar sem ég lá á rúminu mínu hlutandi á Ben Gibbard & Co til þess eins að láta mig TAKA ÚR ÞVOTTAVÉL.

Mamma: Já Ívar, á morgun áttu svo að ryksuga efri hæðina, taka til í herberginu þínu og þurrka af hillunum.
Ég: Oughhh, ég hef ekki tíma...
Mamma: Nú? Hvað ertu að gera svona merkilegt?
Ívar: Ég ætlaði að kíkja á Laugarveginn í fyrramálið..
Mamma: Hvenær?
Ívar: Öh - í fyrramálið.
Mamma: Og hvenær er það?
Ívar: Þegar ég vakna
Mamma: Já...hvenær er það?
Ívar: Það veit ég ekki...svona tólf, eitt...
Mamma: Þá vek ég þig bara klukkan tíu og læt þig gera þetta...
Ívar: Ohh...nei...svo er mér alveg sama þót það sé ryk í hillunum mínum um jól.
Mamma: Ekki mér
Ívar: Af hverju ekki? Þú ert aldrei inn í því
Mamma: Jú jú, þegar ég verð leið á draslinu þar og tek til í fatahrúgunni á gólfinu...
Ívar: Þú þarft þess ekkert...mér finnst fatahrúgan ágæt...
Mamma: Hún er það ekki
Ívar: oughhh
Mamma: Klukkan 10
Ívar: oughhh
Mamma: 10...
Ívar: æjjj...vel gert að eyðileggja lífið mitt
Mamma: 5 + 5...
Ívar: Hvað er það? Ég fékk þrjá í stærðfræði...
Mamma: Haha...já...haha....
Ívar: omg núbb....ok...vá hvað þú ert ekki artí.

2005-12-23T02:25:00.000+04:00

Í þeim hluta lagsins Sit Down. Stand Up. með Radiohead sem the rain drops er raulað aftur og aftur og aftur aftur finnst mér alltaf eins og sagt sé there are angels ekki the rain drops. Gaman að þessu....ég er að reyna að fíla þessa plötu núna. Hail To The Thief þ.e.a.s. Gengur hálfbrösulega, finnst hún samt pínupons skárri en í hin 10 skiptin sem ég hef reynt að fíla hana.

Ég týndi kortinu mínu í dag,
oh,
hann týndi kortinu sínu í dag,
oh,
lífið er kort, og kortið er lífið.
-KORTALÍF, LÍFSKORT.

Sjáið bara....ég er geðveikt sniðugur. I write such pretty words, but life's no storybook...eða eitthvað...whatever. Þið vitið. Brætæs.

Klukkan er hálf ellefu og ég er mjög syfjaður. Frekar svalt, kannski ég fari að sofa og vakni hress á morgun, eða fari ekki að sofa og vaki aðeins syfjaður í svona tvo tíma í viðbót og verð þá allt í einu hress, eins og vanalega. Spurning...

Eins og þið tókuð kannski eftir í þessari færslu er ég að reyna að vera svona tjillaður bloggari. Tjilllll. Tjiillllllll.

Kveðja frá úbertjillaranum Ívari ye0m4n.

P.S. - útlenskan p.s. er e.s. á íslensku. Ég veit samt ekki hvað e.s. þýðir. Veit það einhver?

Opinberun...

2005-12-20T05:56:00.000+04:00

Ég sá Coldplay spila lag áðan í Jay Leno. Mér finnst virkilega pirrandi að mér hafi þótt Chris Martin geðveikt svalur.

Svo vil ég opinbera ást mína á Seth Cohen. Marissa og Summer rotna í samanburði...

Adaptation....pörfeksjíón...

2005-12-19T03:34:00.000+04:00

"Do I have an original thought in my head? My bald head. Maybe if I were happier my hair wouldn't be falling out. Life is short. I need to make the most of it. Today is the first day of the rest of my life. I'm a walking cliché. I really need to go to the doctor and have my leg checked. There's something wrong. A bump. The dentist called again. I'm way overdue. If I stop putting things off I would be happier. All I do is sit on my fat ass. If my ass wasn't fat I would be happier. I wouldn't have to wear these shirts with the tails out all the time. Like that's fooling anyone. Fat ass. I should start jogging again. Five miles a day. Really do it this time. Maybe rock climbing. I need to turn my life around. What do I need to do? I need to fall in love. I need to have a girlfriend. I need to read more and prove myself. What if I learned Russian or something, or took up an instrument. I could speak Chinese. I'd be the screenwriter who speaks Chinese and plays the oboe. That would be cool. I should get my hair cut short. Stop trying to fool myself and everyone else into thinking I have a full head of hair. How pathetic is that. Just be real. Confident. Isn't that what women are attracted to? Men don't have to be attractive. But that's not true. Especially these days. Almost as much pressure on men as there is on women these days. Why should I be made to feel I have to apologize for my existence? Maybe it's my brain chemistry. Maybe that's what's wrong with me. Bad chemistry. All my problems and anxiety can be reduced to a chemical imbalance or some kind of misfiring synapses. I need to get help for that. But I'll still be ugly though. Nothing's going to change that."

2005-12-18T05:06:00.000+04:00

Talandi um að vera slakur námsmaður:

Stærðfræði - 3
Saga - 7
Spænska - 6
Efnafræði - 6
Líffræði - 6
Líkamsrækt - 8
Félagsfræði - 8

Það fyndnasta við þetta að ég er guðslifandi feginn og yfir mig ánægður. Þar sem ég var búinn að frétta af stærðfræðinni áður. Annað sem er mjög fyndið er einkunnin í stærðfræðinni. Sérstaklega þar sem vetrareinkunnin var held ég 7.9 og hún vegar 40% upp á móti prófseinkunn. Ég treysti mér nú ekki í að reikna þetta út sjálfur(af skiljanlegum ástæðum...) en ég varla hafa fengið mikið meira en 2 á lokaprófi í stærðfræði. Slíkt verður að teljast hálfvitaskapur. Og það sem gerir þetta enn fyndnara er það að stærðfræði er í raun eina fagið sem ég var mjög öruggur fyrir prófið. En þegar í prófið var komið sá ég ekki fram á að ég gæti reiknað mörg dæmi, svo ég eyddi mestöllum tímanum í að lesa dæmin bara aftur og aftur. Og þegar ég var að lesa eitt dæmið í svona eins og sextaánda skiptið var blaðið rifið af borðinu. Jæja, 17 einingar allavega, plús þrjár sem ég tók í fyrra. Núna sé ég fram á að hlusta á sögurnar hans Herra Bergssonar í milljón skipti í viðbót.

2005-12-18T01:52:00.000+04:00

Mig langar mjög til að fara á einhvern gólfstóran stað með mörgu fólki og dansa nonnstopp við Good News For People Who Like Bad News plötu Modest Mouse.

Svo langar mig líka til að endurupplifa Trabant/Mugison hluta jólaballsins, þar sem ég var ekki í besta stuði í heimi þá.

2005-12-16T06:42:00.000+04:00

18 ára drengur, Einar Haraldsson, sem leitað hefur verið að síðan í gær, fannst látinn áðan.

Ég kippti mér nú lítið upp við þetta í fyrstu. Frekar en vanalega, þegar einhver Íslendingurinn deyr í bílslysi, eða einhverju slíku. En eftir að ég fattaði að hann hafði ekki bara gengið í MH, heldur verið með mér í áfanga(nát123), fór þetta að hafa svolítið áhrif á mig. Ég hef meira að segja talað við þennan strák. Ég vann með honum(eða ég kóperaði frá honum...) allt verkefnið úr fyrstu efnafræðitilrauninni minni. Svo man ég að ég sá hann dansa við Hjálma á busaballinu, og fannst það skrítið. Ég man líka að ég undraðist á hversu mikill heili hann væri, og hversu heimskur ég væri, því allir útreikningarnir úr verkefninu steinlágu fyrir honum en ég skildi hvorki upp né niður í því. Ekki nóg með það að ég hafi unnið með honum verkefnið, heldur sýndi hann mér hvernig ætti að handbeita kveikjara á öðruvísi hátt, forðaði mér frá því að brenna á mér fingurna í hvert sinni sem ég reyndi að kveikja á kertunum sem við unnum með. Skrýtið. Hvernig einhver, sem er svona fjarlægur manni, getur haft sérstök áhrif á mann þegar hann er svo dáinn.

2005-12-14T06:39:00.000+04:00

Einn með bókinni. Mér finnst ég vera nálægt atburðarásinni, nálægt skákmanninum, sem komst svo langt. En ég er það ekki, ég er langt frá, eins langt frá og ég get mögulega komist, ég er ekki á sama landi, ekki á sömu plánetu, ekki í sama sólkerfi og ekki einu sinni í sama heimi. Þeir inni og ég fyrir utan, áhorfandi, og þeir persónur löngu skrifaðrar atburðarásar. Kaffibollinn veitir mér takmarkaðan vinskap, fimmtíu kallinn þegar maður þarf allar fimmþúsund krónurnar. Ófullnægjandi vinur. Mér finnst ég vera fjarlægur öllu, ekki komast nær. Líf mitt er eins og kvikmynd á pásu, ekkert gerist.Ég legg bókina frá mér og ákveð að opna hana aldrei aftur. Ég hata hana, fyrirlít hana. Ég spyr sjálfan mig af hverju ég var að lesa hana, og kemst ekki að niðurstöðu. Það var ekki vottur af skemmtun í henni. Mér finnst ég vera eins og persónurnar sem ég las um, persóna löngu skrifaðrar atburðarásar. Óhugsandi leiðnlegarar atburðarásar samt sem áður. Nema þetta séu tímaskilin, hvort sagan fari að tinda. En hvað er það sem ég geri? Ég leggst á bakið og leyfi huganum að fljóta. Hvað gæti mögulega gerst fyrir mig? Blossar ástin milli mín og sessunautsins í kvöldskólanum? Varla, við höfum varla talað saman. Hún hefur aldrei yrt á mig að fyrra bragði, vill ábyggilega ekki heyra mig mæla stöku orði. Svo þoli ég hana ekki, en ég er orðinn leiður á einsemdinni, svo ég sætti mig við hvað sem er. Hugurinn flýtur áfram og nemur staðar. Efnafræðitilraunin gæti hafa staðist. Stendur þó á tæpu. Mjög tæpu. Það er næstum ómögulegt. Hann heldur áfram að fljóta, flýtur lengi án þess að stoppa. Ég er tómur. Blankó. Ekkert gæti mögulega hent mig, ekki frekar en stóra steininn sem hefur staðið í blokkargarðinum í rúm átta ár. Ég tel mig þó heppinn, að vera ekki steininn, hans æviskeið mun aldrei enda. Hann verður alltaf fastur. Um aldur og eilífð. Og rúmlega það. Treglega held ég áfram að fljóta. Ég fæ uppljómun. Sérstaka uppljómun. Þetta þarf ekki endilega að vera jákvætt. Skilin þurfa ekki að vera bætandi. Á morgun gæti ég þess vegna orðið fyrir bíl. Kramist undir valtara. Nei! Heimurinn gæti farist. Ég er í djúpri bók. Ég er hjálpartæki túlkunnar sjónar hins sinnulausa á veraldaralok. Þess sem á ekkert, og er sama um allt. Hvað þætti honum um heimsendi? Endi alls? Já, hvað þætti mér um heimsendi? Ég velti þessu fyrir mér í dágóðan tíma. Ég yrði sjálfsagt feginn, ef ég á að deyja á annað borð verður það ekki mikilfenglegra en með heimsendi. Ef ég hugsa út í það yrði það minn draumadauðdagi, út frá verlaldlegum aðstæðum mínum nú, allsleysinu og einverunni. Hefði ég fengið önnur spil væri óskin sjálfsagt önnur. Þó væri mér ekki sama um veraldarlok, ég frysi, ég félli í dá. Hjartað hætti sjálfsagt að pumpa, og ég fengi ekki að upplifa heimsendinn. Né að kveðja mína nánustu.Ég er viss um að þetta sé málið. Heimsendir verður á morgun og því verður ekki breytt. Hvernig vil ég deyja? Í hvaða fötum? Á hvaða tónlist á ég að hlusta? Ég gæti hlustað á Jim Morrison á sýrutrippi, ruglandi um lokakaflann, endalokin. Nei, það væri klisja. Bright Eyes, First day of my life. þá yrði lesandinn að rýna dýpra. Hvað meinti ég með þessu? Af hverju þetta lag? Markaði heimsendirinn nýtt upphaf hjá mér, en ekki endi eins og hjá flestum? Illu er best af lokið sagði einhver, en ég segi, það góða framfyrir allt, ég vil það strax, afhendi mér eitthvað eitthvað gott, svona einu sinni, leyfið mér að deyja sem fyrst. Þetta yrði ekki píningur, heldur alsæla. Eiturlyfjakenndur dauði. Ég ætla að láta loftsteininn lenda á mér. Nei, hvað er ég að hugsa? Ég vil sjá endalokin. Ég vil sjá svipinn á almúganum, sjá hvort einhver sé eins og ég, hvort einhver stilli upp brosi. Ég vil sjá byggingar hrynja og skýin þéttast, krakka gráta og menn hlaupa. Ég gæti fengið mér sæti á stéttinni og spilað á gítar og spilað falska hljóma. Þannig yrði ég svalur. Ég tylli mér mjúklega á jörðina, glamra fagra tóna á og raula með texta um endalokin. Eða upphafið, eins og Bright Eyes. Ég sé svipinn á viðskiptakónginum sem flýr úr limmónum sínum, móðurinni sem elskar barnið sitt og dópistanum sem grætur gleðitárum meðan hann horfir á steininn. Hann sest hjá mér, horfir í augun á mér og syngur með. Eins og í söngvamynd, hann kann lagið, einhverra hluta vegna. Fólk hópast til mín, skríður úr holræusunum, allir þeir vansælu, og syngja með mér. Fréttastofan tæki okkur upp. Fuglarnir mynda hring í kringum okkur, og raula með. Við sjáum lofsteinin lenda í hafinu í fjarlægðinni og gusa upp vatninu. Við horfum á vatnið sameinast og stefna í átt að borginni, og brosin okkar breikka, gleðitárum fjölgar og söngurinn hækkar. Við syngjum af tilfinningu og gleði, við sjáum vatnið nema staðar fyrir ofan okkur og hellast yfir okkur. Við fljótum um í vatninu en mynstrið helst, og við höldum áfram að syngja. Við syngjum áfram fram í rauðan dauðann, þar til lungu okkar fyllast af vatni og yfirbuga okkur. Við förum að dofna, og finnum svo þessa skrítnu tilfnningu, einsemdina aftur, en bara í örskamma stund, því okkur fer að líða vel, alsælan umlykur okkur, og við hittumst aftur. Á nýjum stað. Við syngjum Bright Eyes saman, en nú í bókstaflegri merkingu. Við höfumst endurfæðst. Í lífinu í dauðanum.

2005-12-14T03:37:00.001+04:00

"I’m going to the cafe, I hope they’ve got music
And I hope that they can play
But if we have to part
I’ll have a new scar right over my heart
I’ll call it ecstasy"
lou reed - ecstasy

Ég er á því að lagið hér að ofan, Ecstasy, sé eitt af langbestu lögum karlsins. Textalega séð ótrúlega svalt, sorglegt og átakanlega í senn. Minnir mig á Tom Waits. Einhverra hluta vegna. góðrar plötu, sem er ekki nema fimm ára. Gaman að sjá, öll þessi ár, og hann getur ekki enn samið. Hefði hann sleppt Like A Possum, sem að er út úr heiminum misheppnað, hefði platan jafnvel geta orðið mjög góð. Hann mun samt sem áður aldrei senda frá sér jafn stórfenglegt efni og á Velvets-árunum, enda ekki umkringdur eins mörgum snillingum, né sams konar andargift eða líffstil og þá. Hann sprautar ekki í sig heróini lengur. Hann er bara "your average guy, trying to do what's right", eins og hann sagði á Blue Mask fyrir tuttugu árum. Reyndar er hann langt frá því að vera venjulegur, hann er stórskrýtinn, sérvitur. Hann býr til sín eigin sólgleraugu, sem að eru meira að segja ljót. Hann spilar asnalegar sverðíþróttir, og babblar um "Master Kun Wai", eða eitthvað slíkt. En meðan hann getur samið lag og lag, plötu og plötu, við og við, sem snertir við mér, á sama hátt og svo mikið af hans efni gerir, þá er ég sáttur. Fullkomlega sáttur.

Ég bretti hendur fram úr ermum í morgun og kíkti í sporthúsið. Það er s.s. hluti af "Ívar ætlar að vera Conor Oberst" átakinu. Artí er úti hjá mér núna. Kannski smá í bland. Litlar hettupeysur og þröngir bolir eru algjörlega málið núna. Bright Eyes er náttúrulega geðveikt svalur. Óneitanlega. Þar að auki magnaður músíkgerari. Mér finnst fara um borð í tilfnningaskýstrokki í hvert sinn sem ég hlusta á hann. "If you hate the taste of wine/why do you drink it till you're blind?/and if your swear that there's no truth in who cares/how come you say it, like you're right?/"

Nóg af tilgangslausu tónlistarhjali við sjálfan mig. Ég er samt í stuði. Klukkan tæplega tvö. Ég mun samt sitja eitthvað áfram, og leyfi nótum og orðum ýmissa hæfileikaríkra manna flæða um líkamann. Stundirnar þegar maður er einn með músíkinni, og ekkert til að hafa áhyggjur af, geta verið ótrúlega góðar. Ég fíla þær, í botn, eins og maður segir.

2005-12-13T22:35:00.001+04:00

Epískri próftöku algjörlega lokið. Nú er að bíða. Og vona.

Engin vinna í jólafríi. Gerist ekki betra. Ég kem hvergi nálægt þessu lífsgæðakapphlaupi. Hvíldin er málið hjá mér. Mig vantar ekkert.

Nema:

Dúnsæng og -kodda til að hafa það sem best.

Blaðþunna sængin mín er hundrað prósent ónytjungur. Fleygi bara nokkrum lofyrðum í jólasveininn og vonast til að hann komi til mín móður og másandi með annan fótinn hálfan að lengd, segjandi með hægð: Spáðu í mig og þá mun ég spá þig...

Megasartilvitnuninn í málsgreinninni að ofan er pottþétt sú asnalegasta sem ég hef nokkurn tíma séð. En asnaskapurinn er lífskraftur hennar, hans vegna leyfi ég henni að lifa.

2005-12-11T01:16:00.000+04:00

Í morgun tók ég þátt í meistaraflokksæfingu og ég klobbaði tvo, *hæfæv*.

Þá er a.m.k til svart á hvítu það sem lengi hefur verið sagt um að Íslendingar eigi fallegasta kvenfólk í heimi. Mér fannst Púertó Ríkó gellan samt flottari.

Bara kvenfólk í dómnefnd? Hvað er það? Asnaskapur.

EN BARA TIL HAMINGJU ÍSLAND. Djók.

2005-12-09T04:08:00.000+04:00

Maður vissi þetta svosem alveg, þegar Beckham fór, að allt færi til fjandans.

Beckham mun alltaf vera minn uppáhaldsfótboltamaður. Virðist ekki vera vinsæl skoðun meðal spilara.

Opin tillaga til Sigur Rósar: Jólaplata er málið, gerið jólaplötu!

Jólaandinn næði nýjum hæðum ef þessir merku menn myndu tileinka plötu jólunum. Ég efa þó að það verði eitthvað úr þessari tillögu minni, þið megið samt alveg nýta hana, bara minnast mín einhvers staðar í smáa letrinu.

2005-12-08T16:54:00.000+04:00

Ég held, að með eigin dugnaði og geðveiki, að mér hafi tekist að bjarga mér fyrir horn í sögu. Ég held líka, að ef ég hefði lesið bókina við og við á önninni, hefði ég elskað þetta fag. Ég las allt sem lesa átti frá klukkan tvö eftir hádegi þar til tólf tímum seinna klukkan tvö eftir miðnætti, lagðist svo í rekkju, vaknaði rúmlega sjö, hélt af stað í skólann, fór aðeins yfir glósur, og tók svo prófið. Mérr gekk skítsæmilega, þrátt fyrir að hafa fundist bæði krossarnir og samtengingarnar, og þá það síðarnefnda sérstaklega, ansi svínslegar á köflum. Skilgreiningar og ritgerðir steinlágu þó. Fall kemur a.m.k ekki til greina.

Ég er í fekar skrítinni aðstöðu, ég er búinn að taka fjögur próf og ganga illa í þremur þeirra og ágætlega í því fjórða. Ég býst við að ég sé einhvers staðar á flakki í kringum fimmuna í bæði náttúrufræði og stærðfræði, en vonandi réttu megin við hana. Ég get ekki að því gert, en mér finnst fyrirkomuleg sem réttlætir að 70% einkunnar reiknist út frá klukkutímalöngu lokaprófi, einfandlega asnalegt. Svo virðast vera frekar hot sport hjá kennurunum að hafa prófin allt of löng miðað við tímann, svo maður þurfi virkilega að skrifa eins og hratt og maður mögulega getur til að ná að klára. Þess konar fyrirkomulag er mjög illskiljanlegt fyrir mér, að nemandi hafi ekki einu sinni tíma til að svara spurningu eins vel og hann getur, og fá ekki tækifæri á að svara spurningu sem hann veit eitthvað um, vegna tímaskorts. Stjórnendur gætu a.m.k haft próftímann örlítið lengri til að réttlæta þetta gríðarlega háa prósentuhlutall, svo nemandi tapi ekki prósentum á spurningu sem hann getur.

Ég nenni ekki að falla, en mér finnst ekkert svo ólíklegt að ég geri það, í einhverju fagi a.m.k, ég gæti allt eins náð ellefu einingum og svo er svipað líklegt að ég næði öllum einingunum, sem eru tuttugu og ein talsins. Svo finnst mér líka hálfvitalegt og frekar langt fyrir neðan mína eigin virðingu að falla, en maður ber sig víst eftir björginni og uppsker eins og maður sáir, og ég hef engu sáð nema eigin eigin hroka í námsjarðveginn það sem af er hjá MH.

Jæja, spænska.

2005-12-07T03:23:00.000+04:00

Red Hot Chili Peppers, hljómsveit sem ég hlusta sjaldan á, en í hvert sinn sem ég geri það, stend ég upp úr óþægilegu, hvítu sætinu og byrja að tjútta geðsjúkan gleðidans við tryllta tóna bandsins. Fáranlega catchy. Bassalínurnar þá sérstaklega. Ég ætla að byrja að hlusta meira á þá....

Þeir sem vilja sanna karlmennsku sína og smekk á kvenfólki ættu endilega að tjá sig um hot celebrítís hérna aðeins neðar. Það er aldrei leiðinlegt að tala um fallega og fræga fólkið. Þótt maður hati DV. Talandi um DV, sá einhver forsíðu blaðsins í morgun? Þar voru minnir mig þrjár fyrirsagnir, ef ég man rétt var ein um nauðgara, önnur um barnaperra og sú þriðja um lauslátan æskulýð landsins, eða eitthvað í þá áttina. Það er nú ekki beint hægt að segja að DV reyni að sporna við kláminu. Þeira lifa á því. Örgustu pornódogs.

DV-umræður eru þreyttar....hvað er ég að hugsa? Fólk kaupir þetta...

Bullandi stærðfræðisvingur á morgun...

2005-12-05T19:35:00.000+04:00

Ég festist yfir mynd, þegar ég allra síst þurfti þess, Get Over It, heitir hún. Ágætisræma.

Myndin fjallar um náunga sem heitir Berke Landers, honum er dömpað af kærustu sinni, Allison, leikinni af þessari konu, sem að er reyndar mjög príðileg í útliti. Berke er algjörlega miður sín yfir ástandinu, og ekki batnar líðan þegar hún tekur upp á því að hefja samband við mikinn kvennabósa og fyrrverandi boyband meðlim sem kallar sig Striker, og er fífl. (Hann er, by the way, leikinn af Shane West). Berke kemst að því að þau ætli að fara í áheyrnaprufu fyrir skólaleikritið, svo hann sér fram á það að hann muni gera það sama, en það er vandamál, hann getur ekki leikið. Sysir vinar hans, Kelly Woods, leikin af Kirsten Dunst, kemur honum til bjargar með því að bjóðast til þess að aðstoða hann við að æfa sig fyrir leikritið. Hann þiggur boðið, og telur þá möguleika sína á að endurheimta Allison betri. En það sem hann veit ekki, er að Kelly er svolítið skotin í honum. Og út frá þessu hefst heilmikil, dramantísk og alveg ótrúlega óvænt skemmtleg atburðarás sem endar á því að Berke verður hrifinn af Kelly og tjáir henni það með að breyta atburðarásinni í Shakespeare-leikritnu. (Í myndinni er svo líka sjálf Mila Kunis, sem að er hot.)

Það sem að truflar mig við myndina, er að fyrstnefnda kvenpersónan, Allison, skuli vera aðalgellan í skólanum. Hún hefur vissulega sína kosti og er mjög falleg, en það sér það hver heilvita maður, að Kelly(Kirsten Dunst), sé lang föngulegust þessara þriggja fyrrumtöluðu kvenna, þar með talinni Mila Kunis. Ég man ekki eftir því að Mellissa Sagemiller(ljótt nafn), hafi nokkurn tíma dansað eins og Kirsten Dunst gerði í Bring It On, kysst Peter Park á hvolfi í Spider-Man, verið ótrúlega heillandi djamm- og drugfíkill í Levity, eða verið útúrheiminum skemmtileg og sexí í Elizabethtown. Svo getur hún hvorki brosað né verið með augu eins og Kirsten Dunst. Hún virkar ekki sem einhver nóboddí. Hún er aðalgellan. Alltaf. Ásamt Natalie Portman og Brittany Murphy .

Viðbót: Það að Kirsten skuli ekki vera aðalgellan er svipað asnalegt og að ég hefði EKKI verið á folalista MH í síðasta Pésa...

Þessar þrjár eru pottþétt fallegustu konur í heimi, og sá sem hallmælir því, er asni.

2005-12-05T02:09:00.000+04:00

Mig langar geðveikt til að henda öllum skólabókum frá mér og hefja lestur á High Fidelity, sem ég pantaði um daginn frá Amazon. Það er yfirgengilega freistandi. Svo, til að aftra mér frá því, gef ég hverjum þeim sem les þessa færslu, og staðfestir það með kómenti, þúsund krónur ef ég svo lítið sem glugga í bókina. Ég lofa. Það væri bara svo asnalegt, en ekki svo fjarstæðukennt(svona fyrir mig...), ef ég tæki upp á því að lesa hana en ekki námsbækurnar. Ég er að fara í fyrsta alvöru MH-prófið mitt á morgun og ég er skítstressaður. Ég hef allavega lært það á þessari önn að maður verður eitthvað að læra yfir skólasísonið ef maður vill sleppa við allt skítastress og panik rétt fyrir prófin. Ég lofa sjálfum mér að læra almennilega næstu önn...eggedannað.

2005-12-04T04:43:00.000+04:00

Ef einhver gerir sér ferð á framhaldið af Saw má hann endilega taka eftir laginu sem rúllar yfir kreditlistanum í lok myndarinnar. Bókuð sæla...